Κατεστραμμένη Κοιλάδα

«Πεθαίνω» είπε η πόλη.

2012-01-14T05:03:00.007+02:00

«Πεθαίνω» είπε η πόλη.

Και καθώς έγυρε, τα παιδιά έγυραν

γλύστρισαν κι αυτά απ' τις πορφυρές τσουλίθρες

και πέθαναν μαζί της.

τα βλέφαρα.

2011-10-11T18:38:00.004+03:00

Ξεκρεμώ
μια τη φωτιά

καίω

τα βλέφαρα
στο
φως της
νυχτερινής ομορφιάς.

Σιωπώ
τώρα ξέρω πόσο αγαπώ
καθώς τα φώτα
της πόλης ανάβουν
σε τι μετράς την αγάπη;

τι ιστορία κι αυτή.

Παίρνεις μια
τα ποιήματα
και
μια τα χέρια
τα σεντόνια δεμένα
καράβια
φτάνουμε
στη θάλασσα
μάτια
ξερά
νερό θέλουν

πάλι
στη θάλασσα
και
στη
θάλασσα πάλι
και
πάντα μόνοι.

το καλοκαίρι ήταν.

2011-08-26T01:04:00.003+03:00

Κι έμπαινε η θάλασσα από τις πόρτες
από τα παράθυρα
πνίγηκε το χρυσόψαρο
ανακατεύτηκε
μέσα μας
γέμισε βότσαλα
παντού βότσαλα
και μαύρα φύκια
ξεριζωμένα

το καλοκαίρι
το καλοκαίρι
ήταν
είπαμε
και
έπρεπε
να φύγει.

δεικτικός.

2011-08-01T19:20:00.008+03:00

Συναρμολόγησε
τα ζωτικά όργανα
τα χέρια
τα μάτια
ειδικά αυτά μη τα ξεχάσεις
για να γίνεις
αυτός ο άνθρωπος
που μπορεί να είναι δεικτικός

της

βάρβαρης ηθικής
των εποχών.

εικαστικές παρεμβάσεις.

2011-07-05T21:40:00.006+03:00

Καθώς σκαρφαλώνανε

πάνω στα δέντρα

που δεν οδηγούσαν

πουθενά

μόνο είχαν βρέφη κρεμασμένα

εικαστικές παρεμβάσεις

των τεχνοκρατών καλλιτεχνών

νόμπελ παρασημοφορημένοι

οικόσημο τους

και

οι των ουρανών οι κορυφές

σύννεφα κόκκινα

γιομάτα αίματα

σα καρδιές

που ασφυκτικά θα έσκαγαν.

**Οι κινούμενες φωτογραφίες είναι από την ταινία του Κριστόφ Κισλόφσκι - Δεκάλογος V: Μικρή ιστορία για φόνο («Ου φονεύσεις»).

από τα ψόφια άλογα .

2011-06-30T21:22:00.001+03:00

Με ένα καλά ακονισμένο ανοιχτό ψαλίδι- να γίνει σταυρός-
τέτοιος της αστικής κουλτούρας
κόβε κόβε κόβε
τα ράμματα της κοιλιάς
να γεννήσεις το παιδί
που θα κατουρά

όρθιο

στις τουαλέτες
δίπλα
από τα ψόφια άλογα
του Μπονιουέλ.

το κεφάλι.

2011-06-20T19:32:00.003+03:00

πως μπήκε εκεί μέσα;

εκεί μεγάλωσε.

ναι εκεί μεγάλωσε αυτό το κεφάλι...
μεγάλωσε μέσα στο μπουκάλι
και δεν φέρει κανένα μήνυμα.

Μονάχα στο μυαλό του γεννάνε
τα ζωύφια που τρύπωσαν από το διάστιχο του αυτιού
τα αυγά της τρέλας.

γουρούνια.

2011-05-31T00:55:00.003+03:00

Μάζεψε τα γουρούνια σου
τα καβαλάνε στις πλατείες ως μέσα μαζικής μεταφοράς
με μαυρόασπρες σημαίες.
τρέφονται με την σάρκα τους
τρέφουν και την σάρκα σου
και το ξημέρωμα λυσσάνε
με αφρούς στο στόμα
και κυνηγούν
εκείνους.
Μετά έρχονται σε εσένα....
γουρούνια μου, τους λες.

Άσε με ξέρω
έχεις το πρόσχημα του σ' αγαπώ εσύ.
Πριν φας τα γουρούνια σου
να λες σ' αγαπώ
για την πορνογραφία των καιρών μας
και την συνείδηση της ανωτερότητας.

τα πόδια.

2011-05-08T04:24:00.002+03:00

σσσσσσσ...

ησύχασε.
πάψε.

θα πρέπει να πλύνουμε τα πόδια του κρεμασμένου.

τον ίδιο ουρανό.

2011-04-04T18:07:00.004+03:00

Ίσως και να ονειρευτήκαμε τον ίδιο ουρανό.

σταγόνες βροχής...

Σύγνεφα που χαμηλώνουν και μπαίνουν στο σπίτι..

Γεμίζοντας με γέλια το στόμα με χαρά τα μάτια.
Πως βρεθήκαμε σε αυτή την πολιτεία;
πως τραγουδάς με κλειστά μάτια την άνοιξη.

Ξεκίνησε να φυσά...

οι ραφές.

2011-04-01T21:35:00.005+03:00

Έτη φωτός
θα ζούσα ακολουθώντας το τρένο
με το θεριό
με τον άνεμο
που θα μας όριζαν
τις κόψεις
τις άκρες των δακτύλων μου
των χειλιών μου
και της μοναξιάς μου.

Έφτασα σε μια παραλία
χωρίς να ξέρω αν κάποτε αγάπησα
έφτασα με λιωμένα τα πόδια
με λιωμένα τα παπούτσια.
Δε ξέρω αν παιδί ή τέρας ήμουν..

Άναψα τσιγάρο στα μάτια μου
ένα σύννεφο θα έφερνε ένα κύμα
ένα κύμα όλη τη θάλασσα μέσα μου
για να σπάσουν οι ραφές μου
για να ανοίξουν...
δεν θα έλεγα για μένα
δεν θα έλεγα πια για τον κόσμο
δεν θα έλεγα για το θάνατο και για τη γένεση
δεν θα έλεγα τίποτα
ούτε καν που θα μίλαγα.
Τίποτα ανθρώπινο.

Θα έψαχνα
με τα χέρια μου στην άμμο
με τα μάτια τον ορίζοντα
τα έτη φωτός
και κείνο το θεριό
που σα πέρασε σα σμήνη πουλιών
όλα ντύθηκαν απόγεμα.

Έτη φωτός
θα ζούσα ακολουθώντας το τρένο...

αιώνια νιότη.

2011-03-29T01:51:00.004+03:00

Φοβήθηκε κι έπεσε χάμω με τα χέρια σκέπασε το πρόσωπο και τα μάτια. αν ήμουν δεκάξι ξανά θα θελα και πάλι σα πρώτα να φοβάμαι το θεό σας το κόσμο σας και τον εαυτό μου. κι ύστερα να φτάσω πάλι εδώ και να μπορώ να ξέρω και να θυμάμαι πως δυο φορές πως τη βλαστήμια του διπλού πάντα εδώ θα 'ρχομαι. Κι όμως πότε δεν γεννήθηκα δεν γεννήθηκα ποτέ για να πεθάνω πολλά υποσχόμενος. Και θα 'ναι σα να μην περπάτησα ποτέ. Και η αιώνια νιότη που είναι μέσα μας...

το νόημα, τη θέαση και τον άνεμο.

2011-03-15T00:05:00.004+02:00

Δεν θα γεννηθεί ξανά μον' θα κείτεται εκεί.

έπρεπε να εφεύρει ένα όμορφο ζεστό μέρος
τέτοιο που να εξασφαλίζει το θέλγητρο για ζωή
και να 'χει όλα εκείνα
που μια πολλά υποσχόμενη ευδαιμονία θα παρείχε.
ξεπουλάς οτιδήποτε για να ζήσεις.

πάρε πρέφα
πάρε φως στο μάτι
πάρε ανάσα στο ρουθούνι σου
το νόημα, τη θέαση και τον άνεμο
πως
μέσα από όλο αυτό
δεν θα σαι εσύ.

ένας από τους αγγέλους του ποιητή, σε έναν κήπο.

2010-12-14T22:29:00.003+02:00

-Αυτό είναι ένας παιδικός μου εφιάλτης.

είπε ένας από τους αγγέλους του ποιητή.

-και συμβαίνει πράγματι να το ονειρεύομαι ακόμα.

~00000_~-_-______________

Μόνο τότε σώπασαν όλα.
και η θάλασσα
και η βροχή
και ο άνεμος

Και οι άνθρωποι...
κανένας τους δεν είχε...
κανένας δεν είχε μιλιά.

_--_

Είπε τότε:

Σ' αγαπώ.

κι ύστερα σώπασε για πάντα.

μόνο ένα δέντρο και ένα σκυλί.

2010-11-13T02:51:00.002+02:00

ξέρω, ξέρω έπεσες από το δέντρο.
τέτοιο κλάμα..
σκούπισε το μάτια σου απ΄τα μανίκια
μην ρουφάς έτσι τις μύξες σου.

Ναι πράγματι τα δέντρα πέφτουν σαν ιτιές γερμένες.
Ναι όλα, στο δικό μου ποίημα όλα πέφτουν σαν ιτιές γερμένες.
Τόσο μελαγχολικά και θλιβερά συνάμα.

Είδες, στέγνωσαν τα μάτια
τόσο κλάμα...

μα κι εσύ μοιάζεις σαν ιτιά γερμένη...
ναι στο ποίημα μου, μοιάζεις με ιτιά.

κι εγώ;
με ρωτάς τώρα;
εγώ μάλλον είμαι ο σκύλος του Διογένη
γι αυτό κοιμάμαι πάντα τόσο αδιάφορα.

κι άνθρωποι;

μα δεν υπάρχουν στο ποίημα μου άνθρωποι
μόνο ένα δέντρο και ένα σκυλί
και κάθε μέρα ονειρεύονται πως πέφτουν τα δέντρα
και την επομένη πέφτουν.

τόσο απλά
τόσο θλιβερά
τόσο μελοδραματικά

σαν ταινία με ευτυχισμένο τέλος.
κάπως έτσι ονειρεύονται.

βολβοί κρεμυδιών.

2010-09-19T00:29:00.005+03:00

Κι ο δρόμος άνοιξε
κι ήρθαν και στάθηκαν του ανέμου κόκκινα φτερά στις μύτες
και στις άκρες των χειλιών μας αίμα.

Τα μάτια μου ξεράθηκαν και να πεθαίνουν
ξεκολάνε απ' τις άκρες της σάρκας
φτάνουν σφαιρικά στην εκβολή ενός βυσσινιού ποταμού.

Τόσοι θάνατοι, δεν φοβάμαι άλλον ένα.
Και φυσικά δεν μιλάω για τα μάτια.
Δεν πεθαίνουν τα μάτια;

Και τότε τα χέρια, τροχοφόρων άξονες
και μέσα στα εσωτερικά
μέσα στο στομάχι ένα περίστροφο.

Τα μάτια μου ξεράθηκαν
κέρματα, βολβοί κρεμμυδιών
και έπεσαν στα χέρια
κύλισαν στο δρόμο.

Τόσοι θάνατοι, δεν φοβάμαι άλλον ένα. Και φυσικά δεν μιλάω για τα μάτια.
Ναι και φυσικά δεν μιλώ γι αυτά.

Τόσοι θάνατοι δεν φοβάμαι άλλον έναν.

Λευκάνθεμα.

2010-07-06T01:21:00.009+03:00

Φυσάει, (τα μάτια πονάνε)

και φέρνει ο άνεμος (κίτρινα φύλλα)

στο κεφάλι μου (στο σημείο της νόησης)

αστέρια. (σα πυγολαμπίδες)

Να μην φοβάσαι, (να αναπνέεις)

αστέρια (σα πυγολαμπίδες)

μικρά αστέρια είναι. ( θλίψη)

τα ψάρια πριν τα πετάξουν στο τηγάνι.

2010-07-03T12:29:00.006+03:00

1.

Η σιωπή που θέλει να γίνει ήχος.
-μα δεν φτάνει η θέληση.

Μια γερμένη σκάλα που ξέρω πως δεν ανεβαίνει

-Πάλι το ίδιο.

(μια γερμένη σκάλα που ξέρω, ναι ξέρω δεν ανεβαίνει. )

-Πάλι το ίδιο.

(μια γερμένη σκάλα που δεν ανεβαίνει. Δεν έχει τίποτα εκεί.)

2.

Οι κυράδες βγάζουν τα εντόσθια από τα ψάρια πριν τα πετάξουν στο τηγάνι.

Τις νυχτιές φοράνε τα παιδιά τα τομάρια των γονιών τους
και περνάνε από τα σπίτια σαν λύκοι.

Δαγκάνουν τους φύλακες Κέρβερους στα πόδια
και εκείνοι ουρλιάζουν σαν κουτάβια.

Μαζεύουν τα Μαγιάτικα στεφάνια...
-ήρθε το καλοκαίρι-
-ήρθε το καλοκαίρι - λένε
το λένε αυτό με ένα χαμόγελο από κρέμα παγωτού.

τα ξυλάκια τα πετάνε στο δρόμο...

-δεν μετρούν τα παγωτά πια τα παιδιά-

ήρθε το καλοκαίρι μέσα από τα σύννεφα.

το καλοκαίρι.

το καλοκαίρι.

κάποιος ξέχασε θαμμένο το κουφάρι ενός χελιδονιού στην άμμο.
και τα παιδιά...
και τα παιδιά δεν πρέπει να το 'βρουν στα χαλάσματα του κάστρου τους.
δεν θέλω να το 'βρουν.

-Πάλι το ίδιο.

(μια γερμένη σκάλα που δεν ανεβαίνει. Δεν έχει τίποτα εκεί.)

Τις νυχτιές φοράνε τα παιδιά τα τομάρια των γονιών τους
και περνάνε από τα σπίτια σαν λύκοι.
κι οι κυράδες δεν τα καταλαβαίνουν,
βγάζουν τα εντόσθια από τα ψάρια πριν τα πετάξουν στο τηγάνι.

Φορούν κι αυτές τα τομάρια των συζύγων τους κι από πάνω καφέ σατέν φορέματα.
βγάζουν τα εντόσθιά τους πριν πέσουν στο τηγάνι.

η φθορά θάλασσα.

2010-05-22T09:17:00.009+03:00

I.

Πεθαμένη η θάλασσα
η φθορά
στα χέρια μένει.

II.

Τα μάτια

τι βαστούν από όσα περνάνε;

III.

Ο άνθρωπος που πράττει
έχει ένα αξιόπιστο παρελθόν και ένα άλλοθι
για την απραγία του μέλλοντος.

Μπορεί να πεθάνει στο σταυρό.

IV.

Τα σπίτια δεν έχουν μνήμες.
Οι άνθρωποι τις φτιάξαν σε αυτά.

Το δωμάτιό μου έχει τη θέα μιας ατέρμονης θάλασσας.

V.

Η άμμος κάνει χίμαιρες και χαίτες τα πρόσωπα των παραθεριστών

Ύστερα στον αποσπερίτη που μένει μόνη
μερεύει και τα ψάρια ανεβαίνουν στην επιφάνεια

Τα σκαθάρια οστράκων μετακινούν τα βότσαλα,
μια νέα παραλία θα υπάρχει το ξημέρωμα

VI.

Εκείνη έβρεχε τα πόδια της...
Η απανεμιά την απανθράκωσε.

VII.

Αγαπώ την θάλασσα.
Γιατί δεν μπορώ να την καταλάβω.

Τι βαστούν τα μάτια από όσα περνάνε;

Τα πάντα τελικά.

δεν γέρνουν με φως.

2010-05-08T08:35:00.007+03:00

το στεφάνι Μαγιού
γίνηκε χάρτινο το σπίτι
ξεράθηκε

μένω ακόμη εδώ
κάτω από τα νύχια
στις γωνιές που δεν γέρνουν με φως

φως σέρνουν μόνο τα φιλμ
καίγονται

υπάρχουν και άδεια ποτήρια
ρίχνουν μέσα σε αυτά οι άνθρωποι τις μασέλες
για να κοιμηθούν
καμιά φορά ρίχνουν και τις γλώσσες
τότε ονειρεύονται

το στεφάνι Μαγιού
χάρτινο ή ξερό
τίποτα πιο αληθινό
απ' ότι αυτό

κάθε τίμημα.

2010-05-01T17:58:00.004+03:00

Εκείνος που χάνει
κρατάει κάθε τίμημα της ήττας του.

Η πόρτα στο τέλος του διακόσμου ανοίγει...

Ό,τι στατικό μεταβάλλεται.

Εκείνος που ερωτεύεται
αφιόνι ρίχνει σε κάθε πληγή του.

Η βροχή είναι αναγκαία,
άνευ γοήτρου...

στερνή μου ανάσα.

2010-04-10T23:34:00.002+03:00

''Εκεί που δεν υπάρχει χώρος.''

μου είπε.

στερνή μου ανάσα...

φριχτή αηδιαστική μάζα.

2010-04-03T00:02:00.003+03:00

Είναι ότι έχει χρώμα
και γελιέσαι.

Σαν φτηνή παροιμία.

Είναι που χαμογελά
και ξεγελιέσαι.

Πάντα είχε άνθη
και ήταν αγκάθια.
Ακόμα και τα αισθήματα
και οι λέξεις...

Μία φριχτή αηδιαστική μάζα...

ότι μας πόνεσε.

2010-03-21T20:20:00.004+02:00

Μα είδες;
Είδες που ότι μας πόνεσε τελικά δεν ήταν για τα μέτρα μας;

Δεν χρωστά η αγάπη τίποτα.
Τίποτα για όσα έδωσες, τίποτα για όσα πήρες.
Τίποτα για όσα έδωσα, τίποτα για όσα πήρα.
Αυτή είναι η αγάπη των τρομαγμένων.

Σαν κι εκείνες τις κουβέντες:

''Φάε να μεγαλώσεις.''

Δεν γίνεται έτσι η αγάπη.
Η αγάπη του ανταλλάγματος, της ανάγκης
είναι η βορά τον θηρίων.

Μα είδες;
Είδες που ότι μας πόνεσε τελικά μας έζησε;

Παρατήρησες ποτέ κανέναν να σηκώνετε από ευτυχία και να αγαπά;
Να ιχνηλατεί;

Με πόνο γίνεται κι η αγάπη, κι η κάθε τέχνη.
Ότι μας πόνεσε, είναι αυτό που θα πέταγα τελευταίο.

το βράδυ έσβησε.

2010-03-18T07:40:00.002+02:00

Με λόγια που ήταν φόβος έλεγε:

''Ξέρω το μυστικό της κάθε σάρκας, αρκεί να απαρνηθείς το γίγνεσθαι.''

Κάθε πρωινό γυρνούσε ετερόφωτος και το βράδυ έσβησε.

ότι φυλλοβόλο.

2010-03-02T14:36:00.012+02:00

Άνοιξη σημαίνει να αφήνεις
τα παραθυρόφυλλα από βραδύς ανοιχτά.
να βγαίνεις στο μπαλκόνι χωρίς παλτό.
να μπορείς να πίνεις κρύο τον καφέ.
να βλέπεις ότι φυλλοβόλο να ανθίζει.

Τα παιδιά να βγάζουν στο φως τα γόνατα.
Οι γυναίκες να φοράνε αέρινα φουστάνια
και οι άντρες ανοιχτόχρωμα πουκάμισα.

Άνοιξη σημαίνει πως οι γάτες
δεν κοιμούνται πια στα πόδια σου.
πως νωρίς ξημερώνει και αργά νυχτώνει.
πως το βάζο στο σαλόνι είναι γεμάτο.

Και μία μνήμη
που κανένα νερό λήθης δεν μπορεί να σβήσει.
Ένα τασάκι που καπνίζει.
Ζαρωμένες οι στάχτες
από αφηρημάδα.

Και αδιόρθωτος
με τα ίδια πάνινα παπούτσια...

...ψάχνεις μονάχα με το μάτι σου χελιδόνι,
τον Μάρτη σου να αφήσεις στα χέρια των δέντρων.

παρυφή χρώματος.

2010-03-01T08:31:00.003+02:00

Ανομβρία
Λίγο χρόνο απ' το χρόνο
Κάτι
από τα λάθη

Από γωνία σε γωνία
Κάθε πιθαμή νου
Που δεν σου ανήκει
Που αντιστέκεται

Κάτι
που αναπνέει βαριά
Δανεικά

Λίγο
χρόνο από το χρόνο
που δεν εγγράφεται

Κάθε παρυφή χρώματος
και οι τοίχοι μας θα πέφταν

σε ένα στενό μαγαζί.

2010-02-21T15:34:00.010+02:00

Θα φορέσεις ζεστά ρούχα.
Ρίξε βιαστικά τα τσιγάρα, τα σπίρτα και τα κλειδιά στη τσέπη.
Δεν θες να μείνεις μέσα τέτοιο βράδυ.
Έξω μόλις ξεκίνησε να βρέχει.
Δεν φταίει η βροχή.

Μουσκεύουν τα γόνατα.
Ψάχνεις να βρεις που θα πας.
Περνάς από τα γνωστά. Δεν μπαίνεις.
Περπατάς ξανά κάτω από την ομπρέλα.

θα αρκεσθείς τελικά σε ένα στενό μαγαζί.
Δεν μπορείς να δεις αν έχει κόσμο μέσα.

Μπαίνεις.
Πάντα όταν μπαίνεις σε κοιτά ο κόσμος.
Συνήθως αδιάφορα και συνεχίζουν να μιλάνε ή να πίνουν.

Αφήνεις την ομπρέλα μαζί με τις άλλες.
Βγάζεις το παλτό, τα γάντια και τέλος το κασκόλ.
Ύστερα τα τσιγάρα και τα σπίρτα.
Πάντα αυτό συμβαίνει.
Με την ίδια σειρά γίνονται όλα και ανάστροφα.

Κάθεσαι.
Έχεις λίγο χρόνο να αποφασίσεις τι θα πιεις.
Παρόλα αυτά δεν το σκέφτεσαι.
Όταν θα έρθει εκείνη η ώρα να παραγγείλεις, θα πιεις
κάτι από τα συνηθισμένα.

Ούζο με παγωμένο νερό.
Χωρίς πάγο.
Ύστερα ανάβεις το πρώτο τσιγάρο,
φτάνει το ποτό σε ψηλό ποτήρι.

Ακουμπάς με τους αγκώνες στο μπαρ.
Πίνεις τη πρώτη γουλιά.
Αρχίζεις να παρατηρείς.

Κοιτάς πρώτα διακριτικά τους ανθρώπους.
Δύο γυναίκες γύρο στα πενήντα μιλάνε ακατάπαυστα και γελάνε.
Ένα ζευγάρι δεν έχει πρόσωπα, έχει διαλέξει το πιο σκοτεινό σημείο του μπαρ.
Ένας άντρας γύρο στα πενήντα πέντε με γκρίζα μακρυά μαλλιά,
με γυμνό το κέντρο του κεφαλιού του από τα χρόνια, πίνει από χαμηλό ποτήρι.
Περιστρέφει το ποτήρι μέσα στη παλάμη του, καθώς έχει κλειστά τα μάτια στη μουσική.

Μετά σου αρκούν τα κάδρα στους τοίχους.
Μια απέραντη έρημος κίτρινη καλύπτει τα τούβλα.
Δεν εκτυλίσσεται.
Εύκολα περιγράφεται.
Μετά τα άλογα πιο ψηλά.
Το λευκό διάλεξες να θαυμάσεις.
Είναι έτοιμο να ξεκαρφωθεί.
Να πάρει υπόσταση και χώρο.
Να γίνει από άμμο και να σκορπίσει στα σανίδια.

Όταν θα εξαντλήσεις κάθε περιθώριο εικόνας, θα έρθει η σειρά του ήχου.
Πασχίζεις να απομονώσεις πότε τα πνευστά και πότε τα έγχορδα
Μαντεύεις αν είναι τρομπέτα ή σαξόφωνο αυτό που ακούγεται.
Φαντάζεσαι κάποιον έγχρωμο με φουσκωμένα μάγουλα και πελώρια μάτια.

Μετά σκέφτεσαι τα δικά σου.
Μειδιάς βλέποντας κάποιον που σου θυμίζει κάποιον δικό σου.
Προσπαθείς να σκεφτείς που μπορεί να είναι τώρα,
ή πως είναι ή έστω κάποιο χαρακτηριστικό της κίνησής του.

Κοιτάς τους ανθρώπους που ανεβάζουν το ποτήρι
στο στόμα κρατατώντας το τσιγάρο.
Σαν να μιμούνται κάποιον ήρωα ταινίας με θλίψη.

Σε διακόπτει μια στιγμή μονάχα η σερβιτόρα για να αλλάξει τασάκι.
''Φέρε μου άλλο ένα'' , χαμογελάς.

Μέσα στη βροχή περνάνε μεταμφιεσμένοι.
Με κόκκινες φανταχτερές περούκες και κακοπρόσωπες μάσκες.
Περνούν βιαστικά.
Τίποτα δεν σταματά αυτή την παρέλαση;

Θα μπουν κι άλλοι στο πλαίσιο.
Φορούν παλτό και έχουν πρόσωπα βρεγμένα.
Περνώντας θα σε σκουντίσουν και θα τους κοιτάξεις αντιπαθητικά
Προσπαθείς να μην πέφτεις πάνω σε άλλους.
Και ζητάς από τους άλλους αυτό.

Βλέπεις τις λέξεις που είναι γραμμένες στους τοίχους.
Τόσες λέξεις γραμμένες σε τοίχους κτιρίων...

Είναι τόσο αστείοι οι βρεγμένοι περαστικοί.
Άλλοι μιλάνε και δεν τους ακούς, βλέπεις μόνο τα χέρια τους
και την εκφραστικότητα των προσώπων τους.
Άλλοι δεν μιλάνε καθόλου, απλά περνούν.
Άλλοι στέκουν υπομονετικά σε κάποιο σημείο συνάντησης.
Στέκουν, αλλά δεν παύουν να είναι περαστικοί.
Πίσω από το γυαλί σε μια άλλη ακοή είναι αλλιώτικοι.

Πληρώνεις πάντα στο χέρι.
Πρώτα το κασκόλ, τα γάντια, το παλτό.
Τη μαύρη ομπρέλα.

Η βουή του δρόμου.
Πάντα ακούγεται περίεργα μετά την έξοδο.
Δεν είναι σα φτερούγισμα ο ήχος της ομπρέλας;

Ένα ξύλινο βιολί.

2010-02-15T14:15:00.004+02:00

Ένα ξύλινο βιολί
θα μου αρκούσε.

Ο χαρταετός θα είχε κομμένη ουρά.
θα πετούσε, θα χανόταν.
Κυκλικά καταρρέουν οι ματιές.

Παγωμένα πρόσωπα.
Τρομάζουν οι μνήμες άραγε;

Σκέψη σταματά.
Σε λιακάδες και θάλασσες.
Σταματά και η μοναξιά.

...θα πετούσε, θα χανόταν.

σε λιμνάζοντα ύδατα.

2010-01-02T17:04:00.002+02:00

Εκείνος ο πορφυρένιος χρόνος,
γνέφει σχεδόν όμορφα.
Τα ραδιόφωνα της νύχτας,
πλάι σε εκείνο το μεγάφωνο της σιωπής.
Κρατάς εκείνο το σβησμένο τόνο.
Ένας κόσμος πλέει σχεδόν μικροσκοπικός
σε λιμνάζοντα ύδατα.
Πανέμορφα σύννεφα νύχτας.
Εκείνος ο πορφυρένιος χρόνος
με λάσπη κοιμάται, στο περιθώριο.

με μαύρο κάδρο.

2009-12-22T18:40:00.006+02:00

Ποιος άνθρωπος πέθανε πίσω από εκείνη τη κουρτίνα;
Ένα αυτοκίνητο σταμάτησε στην αυλόπορτα.
Χωρίς μακιγιάζ μια γυναίκα ουρλιάζει.
Ακέφαλοι τραμπούκοι τρυγάνε της νύχτας τη σιωπή.

Ποιος άνθρωπος σκοτώθηκε από σφαίρα μέσα στο γυαλί;
Μια γριά χωρίς μάτια ψάχνει την έξοδο.
Τεράστιες αναμνήσεις που τις φύσηξε ο άνεμος.
Τραυματισμένα χρόνια που γίνανε εμμονές.

Ένας πίνακας ζωγραφικής με μαύρο κάδρο.
Δωμάτιο ξενοδοχείου και φωτιά.
Σκιές λικνίζονται στα φώτα.
Χωλαίνουν τα λεγόμενα.

Ποιος άνθρωπος σκορπίστηκε από φόβο πως αγάπησε;
Ποιος άνθρωπος σκορπίστηκε στο κέντρο μιας πόλης,
και πένθιμα κράζουν του ουρανού τα όρνια;

κόκκινη λαίλαπα χορεύει πάνω σου.

2009-12-19T23:45:00.003+02:00

Πόσο απήχες από τον ήλιο...
και να που η φλόγα ανάβει το κρέας σου.
Πριν αγγίξεις καν τον πύρινο όγκο του.

Πως κατάφερνες να αλλάζεις το ύφος σου.
Κι η οπτική σου άλλαζε κι εκείνη.
Συνεχώς άλλαζες.
Έπειτα από εκείνη τη λοβοτόμηση,
τα συναισθήματα γίνανε ακόμα ποιο λέξεις.
Και λέξεις και απαιτήσεις και θέλω.
Κι ας πέρασε ολόκληρος Απρίλης.
Τα περσινά λουλούδια μαράθηκαν και δεν μυρίζουν.
Παλεύεις με τη μνήμη, με το χρόνο με τα πάντα.
Έχεις τα πάντα και δεν έχεις τίποτα.
Νομίζεις ακόμα -και το λες- ότι είσαι σε κάποια ταινία.
Τι όμορφα που τελειώνουν οι παλιές ταινίες.
Οι αμερικάνικες με τα ξένα γράμματα...
Οι ηθοποιοί έχουν γίνει σχεδόν αθάνατοι
και έχουν πραγματοποιήσει το νόημα της ζωής τους.

Κοίτα πως έχει ανάψει το σώμα σου...
κόκκινη λαίλαπα χορεύει πάνω σου.
Πριν καλά καλά προδώσει ο ένας τον άλλον.

χορτάτοι ήλιοι.

2009-11-25T09:02:00.003+02:00

Δεν οφείλω λέξεις.
Σάπια συναισθήματα
Χορτάτοι ήλιοι.
Μηχανικές στάσεις ζωής.
Πίσω από το δάκτυλό σου
ερμαφρόδιτα.
Στον προσωπικό σου κύκλο.

ειδική αίθουσα αναμονής.

2009-11-21T20:15:00.003+02:00

‘’Φόρεσε αυτή τη μάσκα. Ξάπλωσε. Σήκωσε το μανίκι σου. Σφίξε το χέρι σου. Βαθιά αναπνοή. Χαλάρωσε το χέρι σου. Κάθισε. Ζαλίζεσαι; Σήκω όρθιος. Ακολούθησέ με.’’

Άνθρωποι καθισμένοι σε πλαστικούς πάγκους αναμονής. Γέροι κουρασμένα σκυμμένοι.

‘’Όταν θα σου πω εγώ κράτα την αναπνοή σου για δευτερόλεπτα. Έτοιμος. Το παλτό σου μην ξεχάσεις’’

Η κυρία με τα λευκά. Γύρω στα εξήντα. Περπατάει γρήγορα. Κι άλλοι άνθρωποι θλιμμένοι. Περπατά γρήγορα. Ανοίγει μια διπλή πόρτα με φιμέ τζάμια. Κρύο.

‘’Ναι στο παλιό. Έχει ειδική αίθουσα αναμονής. Σφίξε το σιδεράκι της μάσκας. Θα περιμένεις να σου τηλεφωνήσουμε.’’

Ένας μεσήλικος κοιμάται σε ένα ξύλινο πάγκο. Φοράει μάσκα πράσινη. Σηκώνετε μόλις μπήκα. Η κόρη του κάτι του λέει και κάθετε στον πάγκο με βαρύ το κεφάλι.

Έχουν ακουμπήσει σε ένα τραπεζάκι το βαμβάκι με το αίμα. Οι πόρτα έχει ένα καρφωμένο κόντρα πλακέ υποκατάστατο τζαμιού το ίδιο και η σιδερένια μπαλκονόπορτα.

Κάθομαι σε μια πλαστική καρέκλα. Η τηλεόραση χωρίς ήχο. Συνταγές μαγειρικής.

Η ντουλάπα με ένα φύλλο ανοικτό. Ο νιπτήρας, αντισηπτικό σαπούνι. Παλιό μωσαϊκό, υποδοχές οξυγόνου στο τοίχο, λαδομπογιά ως το μέσω και ένας ανεμιστήρας στο ταβάνι σαν θεόρατη λεπίδα.

Οι πνεύμονές μου ακουμπισμένοι στο τραπεζάκι. Σηκώνω την ακτινογραφία ξανά και ξανά κοιτώντας τη στο φως. Ένα πλαστικό ποτηράκι. Τα καλοριφέρ παγωμένα. Αιρκοντίσιον φυσάει χνότο ζεστό. Κάνει το χώρο διπλά ασθενικό. Οι λάμπες φθορίου.

‘’Από τις έξη. Τρείς ώρες τώρα. Μάλλον μας ξέχασαν εδώ πίσω. Εσύ έχεις πυρετό ή δύσπνοια; Μην ανησυχείς.’’

Κοιτάω πότε χάμω πότε από το παράθυρο έξω. Τα φώτα πορτοκαλιά στο προαύλιο χώρο. Δύο ένστολοι σοβαροί καπνίζουν ψιθυρίζοντας. Τα χνώτα τους ανακατεύονται με το καπνό του τσιγάρου τους και αχνίζουν. Αριστερά σκοτάδι. Με κοιτάνε παράξενα. Δεν έχει κουρτίνες το δωμάτιο και εγώ έχω σχεδόν ξεχάσει πως φοράω την πράσινη μάσκα.

Ανοίγει η πόρτα. Μία τσιγγάνα με μαντίλι στο κεφάλι και το γιό της μπαίνουν στην αίθουσα. Ο γιός της φοράει μάσκα. Μιλάνε την δική τους γλώσσα και αδυνατώ να καταλάβω τι λένε. Κάθονται.

Παρακολουθούν μια ξένη σειρά στη τηλεόραση. Μια γυναίκα πνίγετε σε ορμητικά νερά μέσα στο σπίτι της. Γυρνάω τα μάτια μου στο πάτωμα, δεν θέλω να τους κοιτάξω περίεργα, δεν θέλω να νιώσουν περίεργοι. Άλλωστε ποτέ δεν είχα πρόβλημα με τους τσιγγάνους. Αν αντιμετωπίσεις έναν άνθρωπο σαν ζώο θα στο ανταποδώσει. Αν ξεχάσεις πως είναι άνθρωπος δεν είσαι ούτε εσύ ο ίδιος.

‘’Θα περιμένουμε ώρα; Έχεις κι εσύ βήχα; Τι μέρος είναι αυτό…’’

Χτυπάει το τηλέφωνο. Το σηκώνει η κοπέλα.

‘’Καλή υπομονή αγόρι μου. Καλή σου νύχτα.’’

Ο κύριος σηκώνετε βαριά, ανασέρνοντας τα πόδια του. Κλίνει η κίτρινη πόρτα.

Σηκώνομε. Ανοίγω την πόρτα. Κατεβάζω τη μάσκα. Ένα μικρό μπαλκονάκι ίσα που χωράω εγώ και το κουτί του αιρκοντίσιον. Στο τέλος του παλιού νοσοκομείου. Μυρίζει περίεργα ο αέρας. Δεν κάνει κρύο. Στο μαρμαρένιο πεζούλι έχει μαύρη στάχτη σβησμένου τσιγάρου. Ανάβω τσιγάρο, αυτόν τον αναπτήρα τον είχα κλέψει από εσένα, κι εσύ κλεμμένο τον είχες.

Μισό κατεβασμένα στόρια του εξήντα. Σκοτεινά δωμάτια, ολόκληρο κτήριο αριστερά σκοτεινό. Μικρά όμοια βεραντάκια. Οι ένστολοι απουσιάζουν. Μια πόρτα από το καινούργιο κτήριο ανοίγει. Δύο λευκοντυμένες γυναίκες κουβαλάνε σακούλες σκουπιδιών. Χάνονται αριστερά στο σκοτάδι.

Ένα δυνατό ουρλιαχτό σειρήνας ασθενοφόρου φτάνει και όλο πλησιάζει. Ντύνει τους τοίχους και τους γιατρούς στα μπλε. Δεξιά μου φωτίζετε ένα δωμάτιο με φως, χαμηλά στόρια και κάγκελα.

Το ασθενοφόρο χάθηκε στιγμιαία και το προαύλιο άδειασε. Λίγο μετά ένα γιατρός βγαίνει αργά από την πόρτα. Βγάζει τα πλαστικά γάντια και τα ακουμπάει σε ένα τσιμεντένιο πεζούλι. Τρίβει το πρόσωπο του με τα χέρια και ανάβει τσιγάρο.

Με κοίταξε μια στιγμή. Έσβησα το τσιγάρο στο προηγούμενο λεκέ. Φόρεσα την μάσκα, έσφιξα το σιδεράκι.

Κάθισα ξανά στην καρέκλα. Η τσιγγάνα μετά από λίγο άνοιξε την κίτρινη πόρτα με τον γιο της και χάθηκαν στους ατέλειωτους διαδρόμους.

Άνοιξα την κίτρινη πόρτα. Ο διάδρομος παγωμένος, θύμιζε ψυγείο κρεάτων. Στο τέλος του ένα ξύλινο κατασκεύασμα που έφραζε την είσοδο. Μια πόρτα διπλή κλισμένη με χοντρή αλυσίδα. Ένας ένστολος στην αρχή του διαδρόμου μπαίνει μέσα σε μια πόρτα. Τα φώτα στο τέλος του διαδρόμου χανόντουσαν. Σκοτάδι.

Προχώρησα. Οι πόρτες από τα παλιά δωμάτια ανοιχτές μα όχι όλες, μπορούσα κι έβλεπα τα αλλοτριωμένα κρεβάτια και τα σκονισμένα πατώματα.

Στάζει μία βρύση. Πίσσα σκοτάδι οι τουαλέτες, που θυμίζουν βάλτο με τον ήχο τις σταγόνας. Νιώθω τα βήματά μου να παφλάζουν στον τοίχο. Αν έλεγα κάτι θα ακούγονταν σύσσωμα παντού. Σαν ένα τεράστιο ηχείο στη μοναξιά του κόσμου.

Ένα δωμάτιο δίπλα μια πλαστική επιγραφή γράφει ‘’αίθουσα φυλακισμένων’’ .
Μπήκα στην αίθουσα αναμονής. Έκλεισα την κίτρινη πόρτα. Χτύπησε το τηλέφωνο.

2009-11-18T23:58:00.003+02:00

Μην ανοίξεις τώρα τη λευκή πόρτα.
Ντύνετε Χριστουγεννιάτικα η πόλη.
Κρύο μπαίνει από παντού.
Είναι νωρίς να φύγεις τώρα.
Μονάχα 17 χρονών.

στον Π.

2009-11-18T02:42:00.006+02:00

Μάρτης.
Τραγούδι 12.
Τραγούδι 12 στο δίσκο με τα μαύρα γυαλιά.
Σαξόφωνο και John Mayall.
''Room to move.''
Στίβενσον κόκκινο.
''Τρία κλικ αριστερά.''
Μάρτης 2005.

Κινούμενη η σιωπή.
Απουσία, μοναξιά, ευαισθησία
Παρίσι
Ελλάδα

Εμείς...

Νικοτίνη και μπογιές.

2009-11-16T15:46:00.005+02:00

Στις λυπημένες ομπρέλες καλοκαιριού
πότε Αύγουστος και πότε αρχές Σεπτέμβρη.
Παγωμένη θάλασσα.

Στη γέρικη μοναξιά που κυκλώνει.
Στις στάχτες των τσιγάρων.
Στο σκοτεινό δωμάτιο.

Ύστερα ως εκεί.
Και έπειτα εδώ.

Νικοτίνη
και μπογιές
Ξεραμένα λουλούδια.

2009-11-16T00:49:00.002+02:00

Εκείνα τα απογεύματα που νύχτωναν
στην άκρη του γκρεμού.
Νυχτώναμε κι εμείς μαζί τους.
Μας πάγωνε ο αέρας.
''Λίγο ακόμη και θα πετάξω.''
σου έλεγα.

θερινά σινεμά και ψάθινες καρέκλες.

2009-11-11T09:02:00.004+02:00

Χάρτινε και μουσκεμένε ουρανέ.
Σ' αυτού του κόσμου την ατέλειωτη σιωπή.
Ξεσήκωσε τους τρομαγμένους ανθρώπους.
Ζέστανε τους με τις ελπίδες σου.
Αυτές τις νόθες.

Τώρα που τελειώνουν
τα θερινά σινεμά.
Και οι ψάθινες καρέκλες σαπίζουν.
Νοέμβρης και παγωνιά.

Ζέστανε κάθε τρομαγμένο άνθρωπο
Με νόθα ελπίδα
που ηδονικά επιδιώκει.
Κι έτσι να ζήσει και να ζουν οι άνθρωποι.
Ξεπουλημένο μοτίβο και φτηνά σκηνικά.

10 Νοεμβρίου 2009

στον Οκτώβρη.

2009-10-11T00:47:00.003+03:00

Πάντα το πρωί καφέ φίλτρου με μπόλικη ζάχαρη,
νικοτίνη και μυρωδιά ξυλόσομπας.

Έξω χαράξει.
Πριν λίγο ήταν σκοτάδι.
Κολλάει η νικοτίνη με την γεύση του καφέ
στα δόντια.

Τα σκιασμένα πουλιά του ουρανού.

Μονάχα που οι περαστικοί έχουν αποσκευές,
φοράνε βαριά ρούχα, μαύρα κοκάλινα γυαλιά ηλίου,
είναι πάντα φοβισμένοι και στέκονται όρθιοι.
Μαντεύουν δήθεν σκέψεις...
επιλογές και όνειρα.

Εσύ ήρθες απόγευμα.
Δερμάτινα σανδάλια στον Οκτώβρη
Κρύωνε ο νους σου.

Μη στέκεσαι όρθια και βγάλε τα γυαλιά σου.

Ξένοι τόποι και άλλοτε οικείοι και βρόχινοι.

2009-09-22T15:49:00.005+03:00

Οι συμπωτικές γραμμές των τρόλεϊ και οι φωτεινοί σηματοδότες. Βρομερές αφίσες σε κτήρια που πάσχουν από μονοτονία. Πολύμορφες τέντες διαφόρων χρωμάτων που σκυλεύουν των ουρανό. Κι άνθρωποι που τράφηκαν από παχνιασμένο ψωμί και σάπιο νερό. Άνθρωποι που έγιναν σκυθρωποί.

Τα υγρά μάτια μεταναστών στην πλατεία Συντάγματος που κρατάνε στα χέρι τους πλαστικοποιημένα κακόγουστα αντικείμενα προς πώληση. Και άνθρωποι που αναμένουν άλλοι το πράσινο σηματοδότη και άλλοι το λεωφορείο.

Όταν τους κοιτάς με τη πλάτη στον τοίχο ψάχνεις μέσα σου μόνο από απλή περιέργεια να δεις στα μάτια τους κάτι ή να υποθέσεις που πάνε και πια είναι η διαδρομή τους, πια είναι ήταν η διαδρομή που ακολούθησαν.

Η κοπέλα με τα σκουρόχρωμα γυαλιά είχε κι εκείνη την δική της σπασμένη ομπρέλα.

Και κάπνιζε διακριτικά λεπτά τσιγάρα αναμμένα από σπίρτο.

Εκείνος έκανε τριφτά τσιγάρα και η χειραψία του ήταν εντάξει.

Γριές που κρατάνε σφιχτά στην φούχτα τους τις τσάντες διαλέγουν από πάγκους πεζοδρομίων φρούτα που θα ζυγιστούν στην κρεμαστή ζυγαριά με το τσίγκινο πιάτο.

Και ύστερα θα περπατήσουν στο δρόμο.

Δεν θα μπορούσες να τον πεις κιθαρίστα αλλά άνθρωπο του δρόμου. Είχε εκείνη την στραπατσαρισμένη κιθάρα και τα πόδια του ενσωματωμένα ντέφια. Η κοσμηματοδημιουργός ήταν θηλασμένη με την απαλή της εσάρπα. Πουλούσε δημιουργίες της κάθε Σαββατοκύριακο στην ίδια θέση. Όλα καρφιτσωμένα στην ομπρέλα της.

Ο ολόμαυρος σκύλος που έμοιαζε σαν ήρωας παραμυθιού με το κόκκινο περιλαίμιο γυρνούσε τις τελευταίες μέρα στο Μοναστηράκι. Τώρα είχε παρέα αλλά όχι εμάς.

Μπορούσε και ξάπλωνε ανάμεσα στον κόσμο. Έπεσε στα πόδια της και δεν την αναγνώρισε, συνέχισε το παιχνίδι. Έχει άλλωστε πολλούς φίλους.

Ο άντρα που ήταν άγνωστα για μένα αυτά που πουλούσε είχε φυλακισμένες φωνές πουλιών σε δύο μικρά ηχεία. Και ταλαιπωρημένοι εξ όψεως άνθρωποι που άπλωναν το χέρι για επαιτεία, ποτέ μου δεν τους σπλαχνίσθηκα γιατί δεν είναι επαίτες συναισθημάτων.

Κι όταν η μέρα δεν βαστά και νυχτώνει κι ανάβουν οι ηλεκτρικές λάμπες. Μου είπες πως το μόνο αστέρι που φαίνετε από εδώ είναι ή Αφροδίτη γιατί έχει το πιο δυνατό φως. Έδηξα κατανόηση αλλα μου ακούστηκε περίεργο γιατί περίμενα στην μηδενική θέαση του ουρανού από εδώ.

Σκουριασμένα περιστέρια βρόμικα σαν τα ποντίκια τσιμπολογούν ψίχουλα στο σταθμό Λαρίσης. Ο γέροντας με τα λαχεία και ο μικροπωλητής που πέρασε χιλιάδες φορές από μπροστά μας. Επιβάτες που περιμένουν κι άλλοι που τρέχουν να προλάβουν κι άλλοι που έτρεξαν και δεν πρόλαβαν. Κάποιοι προσπαθούν έστω και τη στιγμή του ταξιδιού αντί να κοιμηθούν ή να διαβάσουν κάποιο περιοδικό μόδας που ακολούθησαν πιστά να δούνε την ζωή τους σαν ένα φυλαχτώ που δεν δανείστηκε ποτέ. Φοβούνται να μιλήσουν για να μην μείνουν σε κάποια λάθος στάση και ξεχαστούν. Και μείνουν μονάχα μία απλή βιασμένη φιλοσοφία ζωής και γεράσουν άσχημοι και μόνοι.

Οι γραμμές των τρένων είναι αυτές που αποκόβουν το ταξίδι μακριά από τις πόλεις πάνω και μέσα στα βουνά. Για να μπορείς να απολαμβάνεις αλλιώτικα το σούρουπο και το κινούμενο τοπίο που ξεδιπλώνετε ταχέως δίπλα σου. Να συλλέγει ο νου σου υποσυνείδητα εικόνες.

Ξένοι τόποι και άλλοτε οικείοι και βρόχινοι.

Σεπτέμβρη που θυμάμαι.

2009-09-10T21:03:00.004+03:00

Σε αυτή την πόλη η βροχή είναι αλλιώτικη, ποιο μανιακή ποιο πυκνή. Οι άνθρωποι αναβάλουν την έξοδο λες και είναι χάρτινοι και θα μουλιάσουν αν βγουν. Μόνο εκείνα τα τεράστια αδέσποτα σκυλιά κυλιούνται στο γρασίδι.

Σε αυτό τον δρόμο δεν υπάρχει ψυχή. Είναι μόλις απόγευμα. Είναι σαν να τους απωθεί όλους η μυρωδιά. Εκείνη η υπέροχη μυρωδιά του ποτισμένου χώματος.

Σεπτέμβρης μήνας και κανείς δεν θέλει να χειμωνιάσει.

Κάποια σπίτια έχουν αφήσει τις λευκές κουρτίνες ακόμη, αυτές του καλοκαιριού. Οι άνθρωποι εδώ δεν φοράνε αδιάβροχα κίτρινα και γκρι, δεν είναι ήρωες από ταινίες. Κρατάνε κακόγουστες χρωματιστές ομπρέλες.

Μα εκείνοι με τις μαύρες ομπρέλες τις μονόχρωμες είναι άλλοι.

Οι πλάκες από τα πεζοδρόμια είναι ένα παλιό παιχνίδι παιδικό.

Οι κεραίες είναι πολλές, πυκνές σαν μεταλλικά πουλιά.

Η πίσσα γυαλίζει στην βροχή. Αντανακλά τα φανάρια.

Τα μαύρα σταράκια κουρέλια στα πόδια.

Βρέχει ποιο δυνατά.

Η γυναίκα φωνάζει δυνατά. Πιο ουρλιάζει. Βρέχετε. Βρίζει. Φεύγω.

Έχω γίνει μούσκεμα και ζωντανεύουν οι μνήμες που έφερα από την θάλασσα.

Κάθε Σεπτέμβρη που θυμάμαι ήμουν στην Αλόννησο. Έβλεπα το νησί να αδειάζει, η θάλασσα να κρυώνει. Να νυχτώνει ποιο νωρίς γιατί το Σεπτέμβρη οι μέρες μικραίνουν κι άνθρωποι κιτρινίζουν. Αρχίζουν τα σχολείο και μυρίζει εκείνη η λιτή μυρωδιά χαρτιού.

Τώρα εδώ αλλιώτικα.

Ευτυχώς μπορώ και βλέπω από την βεράντα μου ουρανό. Και δεν στεναχωριέμαι τόσο για την θάλασσα, μάζεψα άλλωστε μπόλικα κοχύλια. Κι ας μην έχει τα βράδια καθαρά αστέρια. Ίσως για να τα εκτιμήσω και λίγο.

Η γυναίκα μπαίνει με δίκιά της βούληση στο ασθενοφόρο.

Εδώ.

2009-08-09T03:58:00.003+03:00

Κι ύστερα είπε ψιθυριστά:
<<εδώ που δεν υπάρχει φως>>

τα νέα σύννεφα...

2009-07-12T04:20:00.004+03:00

Μαζεύτηκαν μαύρα σύννεφα κι η θάλασσα έγινε εκείνο το χρώμα της μελανιάς. Υπήρχε ήλιος αλλιώτικος όμως. Τα τζιτζίκια τρόμαζαν ίσως και έπαψαν.
Η καλοκαιρινή βροχή δεν ήταν μακριά.
Μάζεψα τα χαρτόκουτα από την βεράντα. Όλο το σπίτι είναι γεμάτο κουτιά. Αναδύουν εκείνη την μυρωδιά. Χωρίς λόγο την σιχαίνομαι.

Η βροχή ξεκίνησε. Αέρας. Δυνατή ψιχάλα. Ξέπλυνε τα πάντα. Το πυρωμένο έδαφος σήκωσε την ζέστη του. Εκείνη η όμορφη μυρωδιά.
Κι ο ήλιος με τα νέα σύννεφα...

η τρομοκρατία

2009-06-20T21:30:00.000+03:00

Επανήλθε η τρομοκρατία στην Ελλάδα λένε τα κανάλια. Και λες ωραία –σχήμα λόγου. Ξέρεις από τι πρέπει να προφυλαχτείς. Πρόκειται για ανθρώπους που αφαιρούνε ανθρώπινες ζωές. Για ανθρώπους που επιβάλλονται. Ναι αλλα δεν είδα κανένα κανάλι να μιλάει για την τρομοκρατία του κράτους. Δεν τρομοκρατεί το κράτος όταν οι μπάτσοι βαράνε ηλικιωμένους που διαδηλώνουν για τις χαμηλές συντάξεις; Δεν τρομοκρατούν τα μέσα μαζική ενημέρωσης; Δεν τρομοκρατούν οι μπάτσοι σκοτώνοντας ένα παιδί, οι μπάτσοι όργανα του κράτους δεν είναι; Που μπήκαν το Δεκέμβρη σε σπίτια χωρίς εισαγγελική απόφαση; Δεν τρομοκρατούν οι παπάδες; Και πολλά άλλα. Ότι θέλουμε βλέπουμε…έτσι μας μάθαν τα κανάλια να ζούμε.

Ξεκίνησε η βροχή...

2009-05-18T19:22:00.004+03:00

Ο ουρανός φωτίζετε γραμμικά από εκλάμψεις φωτός.
Οι στοίβες με τις σημειώσεις και τα μαθήματα που πέρασαν, κι αυτά που θα έρθουν . Τραβηγμένες οι λευκές κουρτίνες του δωματίου και πρώην ζεστός καφές.
Λευκές κουρτίνες τον χειμώνα και μπλε το Καλοκαίρι που πάντα αργώ να αλλάξω.
Η βροχή δυνάμωσε. Κι άλλο. Δεν βλέπεις ποια τον ορίζοντα. Και το χώμα να μυρίζει σαν σκουριά, περίεργη μυρωδιά.

Τρίτη δίνουμε κείμενα. Τα λατρεύω τα κείμενα.

Έχω βγει στην βεράντα, βλέπω καθαρά τις αστραπές στον άνεμο. Ακούω καθαρά τον ήχο. Την συνομωσία της καθυστέρησης που υπάρχει. Η λάμψη και ο κρότος.
Ο αδελφός μου ρωτάει για τον Χέντριξ, το ράδιο τραγουδάει μέσα από παράσιτα το ‘’που να γυρίζεις...’’
Οι γάτες κρυμμένες κάτω από τα δέντρα σαν να απολαμβάνουν την βροχή. Κουρνιάζουν όμορφα στην δροσιά.
Και το δέρμα που ανατριχιάζει στην απαλή δροσιά.

Σταμάτησε η βροχή...οι τελευταίες σταγόνες που έμειναν στις στέγες παφλάζουν στο χώμα. Καφέ μυρίζει η ανάσα μου και τα χέρια μου νικοτίνη, πάνω από τις σημειώσεις και από το στόχο του φωτιστικού...

-η φωτογραφία είναι από την επτά ήμερη στην Ιταλία, βροχή και τότε...

Ταράτσα.

2009-05-04T23:54:00.004+03:00

Χάθηκα αυτόν τον καιρό. Λίγο το διάβασμα, λίγο που θα φύγω… Προσπαθώ να τα ετοιμάσω όλα μες το νου. Οι κούτες με τα πράγματα –κάποια πρέπει να πεταχτούν-, το σπίτι άδειο. 8 χρόνια μέσα σε κούτες και όσα χωράει ο νους. Προσπαθώ να πιστέψω, ανθρώπους που βλέπω καθημερνά, θα χαθούν από το παρόν μου. Η θάλασσα. Η μοναξιά του χειμώνα, ύστερα το φθινόπωρο και η ταράτσα. Άνοιξη και γιασεμί στην κατηφόρα μοσκοβολά. Καλοκαίρι παραλία και δειλινά, κιθάρες και πανσέληνος. Τέλη Ιουλίου. Αρχές Αυγούστου.

Είναι αυτό που παθαίνω σαν φεύγω. Πίσω από τα δάκρυα θέλω να κρατήσω εικόνες, να μπορώ να θυμάμαι για πάντα κάτι. Μην μείνουν όλα μια ανάμνηση και την νοσταλγήσω. Προσπαθώ να τα χωρέσω όλα στο νου μου. Τα στριμώχνω, τα πατικώνω μα όλο χάνονται κι όλα γίνονται νοσταλγία. Ίσως γιατί δεν τα βόλεψα ποτέ σωστά μέσα μου και κατρακυλάνε ή ίσως γιατί μόνο έτσι αξίζουν να ζουν σαν νοσταλγία και ανάμνηση.

Τι να σου πω; Τελείωσε και το σχολείο. Χάθηκα και με τους συμμαθητές μου. Πως θα μου λείψουν… Οι φωνές και τα γέλια, τα βρισίδια, οι κοπάνες και οι καυγάδες. Αυτοί έχουν τους δικούς τους εδώ, θα έρχονται Σαββατοκύριακα. Εγώ θα έχω φύγει, δεν ξέρω καν αν θα τους ξανά δω ποτέ όλους μαζί όπως και τώρα. Δεν είχαμε ποτέ καλές σχέσεις. Για σκέψου όμως δεκαοχτώ άτομα διαφορετικά μεταξύ τους κάθε μέρα, κάθε μέρα μαζί, τόσα πρωινά. Και τους συνήθισα και θα μου λείψουν.

Τώρα θα σου πω για την Ταράτσα. Το λημέρι μου στο σπίτι. Αυτό και το τζάκι. Η θέα της παράξενη, από την μία βλέπει το παλιό Χωριό, από την άλλη την θάλασσα που σκάει σε κάτι μυτερά βράχια. Από την άλλη η τεράστια σπηλιά χιλιόμετρα μακριά να χάνετε στο κύμα. Κι αν καθαρίσει ο ουρανός και τα απέναντι νησιά.

Η κεραία, δύο καμινάδες, στέρνα. Όλες τις εποχές πάνω. Το χειμώνα και τα κρύα απογεύματα που κάπνιζαν οι καμινάδες, τότε νύχτωνε νωρίς. Το φθινόπωρο που φεύγουν τα πουλιά. Την άνοιξη που ξανά ‘ρχονται και γεμίζει παπαρούνες το λιβάδι πίσω. Και το καλοκαίρι τις νύχτες τα τζιτζίκια που σβήνουν, βγαίνει το φεγγάρι και το ξημέρωμα ξεκινάνε όπως έσβησαν…

Τα κίτρινα σανίδια,

2009-04-13T16:22:00.004+03:00

Νύχτωσε για τα καλά. Ένας φίλος πλάι πίνει μπύρα. Όλα όπως τα άφησα ή όπως με άφησαν. Το κόκκινο τσάι σαν αίμα, κρύωσε πια. Τα τσιγάρα ακρίβυναν και πιο εύκολα κατεβαίνουν. Το μαγαζί άδειο. Αριστερά δύο και δεξιά τέσσερις. Τα κίτρινα σανίδια, οι προβολείς φωτίζουν. Τα φώτα από απέναντι και ο δρόμος που λούζεται από κάτω. Δεν κουβαλάω εδώ την μπλε ομπρέλα, εκείνη είναι για το νησί. Για δυνατούς ανέμους. Εδώ δεν φυσάει, που να νιώσεις φύσημα; Ανάμεσα από τις πολυκατοικίες ή στην ασπρόμαυρη διάβαση πεζών;
Άνθρωποι βιασμένοι από την καθημερινότητα κάθονται σταυροπόδι σε καρέκλες. Γονατισμένα τα αυτοκίνητα σέρνονται στα φανάρια.
Έξω 2 η ώρα μένει στάσιμο το σκοτάδι.
Κι μουσική, χάνετε από την κούραση στα αυτιά μου.

7 ημέρες (β' μέρος)

2009-04-10T02:06:00.009+03:00

[προς Μέστρε]

[Φλωρεντία]

[Φλωρεντία]

Ημέρα 5^η (Βενετία)

8 πρωινό. Ετοιμαστήκαμε και ξεκινήσαμε για Βενετία. Εμείς με το αστικό καραβάκι πήγαμε στο Γραντ Κανάλ και σταματήσαμε στην τελευταία στάση. Η Μ. έγινε μούσκεμα από ένα σκάφος ασθενοφόρο. Φωτογράφησα ότι περισσότερο μπορούσα. Μέσα σε στενά, κάτω από γέφυρες. Αγόρασα μία δερμάτινη μάσκα με μεγάλη γαμψή μύτη. Η μυρουδιά καμιά φορά γινόταν ενοχλητική. Δεν την θεώρησα μια ερωτική πόλη αλλα μια αξιοπερίεργη. Τα σπίτια που ήταν σαν να επέπλεαν στο νερό. Ήταν σαν καράβια. Με εκείνη την πράσινη γλίτσα που έχουν τα μουράγια και οι βράχοι. Οι δρόμοι ήταν σαν λαβύρινθοι. Άνετα χανόσουν. Στην πλατεία τετράποδες πλάκες μαύρες σαν θρανία. Αυτές είπε ο Α. πως τις κάνουν δρόμο σα πλημμυρίσει η πόλη. Και φοράνε τεράστιες μπότες πλαστικές πάνω από το γόνατο σαν εκείνη της βιτρίνας.

Ήπιαμε καφεδάκι δίπλα από την γέφυρα των ξυπόλητων. Ήμασταν κουρασμένοι. Πολλοί περπάτημα. Οι άλλοι έμεινα. Η κ. Λ. ο Μ, ο Κ, εγώ, η Μ, η Ι και η Δ πήγαμε στο σταθμό του τρένου. Μπήκαμε στο τρένο 4 και 10 φεύγει. Περιμέναμε. Παρατηρούσα τον κόσμο μία φοιτήτρια υπογράμμιζε κάτι σε ένα βιβλίο, μία ανοιχτόχρωμη κοπέλα διάβαζε ένα βιβλίο με προσήλωση και μία εξηντάρα γεμάτη ρυτίδες αρχοντική με αποχρώσεις στο μωβ κοίταξε με μελαγχολίας έξω από το παράθυρο. Το τρένο σταμάτησε στο σταθμό του Μέστρε. Τώρα ένα χάρτη και λίγα Ιταλικά για το ξενοδοχείο. Περπατήσαμε 3-4 χιλιόμετρα και μετά από ώρα το βρήκαμε. Η κ. Λ. γεμάτα τα χέρια της τσάντες θα έπεφτε κάτω. Ο Κ. γκρίνιαζε. Φτάσαμε. Είχαμε ιδρώσει. Έκανα μπάνιο και φόρεσα πιζάμες. Η Ι. κοιμόταν. Η Μ. και η Δ. έκαναν ηλιοθεραπεία και έπειτα κοιμήθηκαν. Ο Κ. κοιμήθηκε. Εγώ και Μ. είχαμε αράξει στο παράθυρο του ξενοδοχείου και σφυρίζαμε σε ένα καπί. Γελάσαμε. Χαλαρή μουσική και τσιγάρο στο παράθυρο. Έπειτα ετοιμαστήκαμε, γύρισαν και οι άλλοι. Δεν κατέβηκα για φαί. Έριξα τρομερό γελοίο με την Γ. και Θ. Το βράδυ βγήκαμε σε εκείνη τη μπυραρία-στάβλο. Το φαί το έτρωγες χωρίς μαχαιροπήρουνα. 1 παρά αποχώρησα για το ξενοδοχείο, ούτε που ξέρω πότε γύρισαν. Έμαθα την επόμενη πως κανείς δεν κοιμήθηκε εκτός από εμένα. Η Γ. έχασε την κάρτα και ήθελε να το παίξει και μάγκας και όταν πήγε να βγάλει άλλη είπε το νούμερο στα Ιταλικά –χωρίς να ξέρει- και έμειναν απέξω. Όλο το βράδυ ως το ξημέρωμα έπαιζαν χαρτιά.

[Βενετία]

[Γραντ Κανάλ]

[Βενετία]

Ημέρα 6^η (Βενετία – Σαν Μαρίνο – Ανκόνα)

4 το ξημέρωμα. Αναχώρηση από το ξενοδοχείο, πακέτο τα πρωινά. Θυμάμαι τον εαυτό μου μόνιμος να κοιμάται. Ξύπνησα μετά από ώρα στο Σαν Μαρίνο, αρχικά μου θύμισε Περτούλι, μέσα στην ομίχλη με τεράστια έλατα και πέτρινους δρόμους. Το Σαν Μαρίνο φημίζετε λοιπόν για τα αφορολόγητά του. Εγώ δεν είδα καμία διαφορά πάντως. Περιπλανηθήκαμε στα στενά με την Α. και τον Α. 7 και κάτι η ώρα. Τα μαγαζάκια ανοίγουν σιγά-σιγά, ο κόσμος που πίνει καφέ στα μικρά καφέ. Το μουσείο βασανιστηρίων κλειστό. Ένα άγαλμα με κουνούπια. Πόσα άραγε; Ξεκινήσαμε για Ανκόνα. Έπιασε δυνατή βροχή. Έλουζε τες κεραμιδένιες σκεπές των ξεφλουδισμένων σπιτιών. Η Μ. κοιμάται με ανοιχτό στόμα. Φτάνουμε Ανκόνα και μπαίνουμε στο καράβι. Τρώμε μεσημεριανό. Τα ρολόγια μας μέσα στο καράβι ώρα Ελλάδος. Βολευόμαστε στις καμπίνες. Από τις 3 μέχρις τι 9 ύπνο. Ο Μ. ροχαλίζει απελπιστικά. Το ξυπνητήρι της Μ. χτυπάει συνεχώς. Μόνο εγώ το ακούω. Ήχος γύφτικου σκυλάδικου. Καφέ στο σαλόνι του πλοίου με τον Χ. και την Α. τον Γ. και Ι. Η κ. Λ. έχει γενέθλια. Ο Μ. τα κονόμησε από τον κουλοχέρη. Η Μ. έχασε τα ποσοστά της. Η Γ. λέει πως στάνιαρε από φαί. Η Δ. έχει πυρετό. Το βράδυ ανοίγει ένα μπαράκι με λαϊκά στο τέλος του καραβιού. Πίνουμε κρασάκι. Με Γ. και Ι. , Α. και Χ., Δ. , Μ. , Μ., Κ. Ο Κ. πάει για ύπνο. Ακολουθούν Χ. και Α, Γ. και Ι. Χαιρετάμε αυτούς που κατεβαίνουν Πάτρα. Η Δ. ψήνεται στον καναπέ. Ο Μ. και η Μ. παίζουν τάβλι. 3 άγνωστοι έλληνες γελάνε πιο πέρα. 4 η ώρα. 6 φτάνουμε Ηγουμενίτσα. Μισή ώρα αναζητάω την καμπίνα. Την βρίσκω.

[Σαν Μαρίνο]

[Κουνούπια]

[Βροχή]

Ημέρα 7^η (Ηγουμενίτσα – Καλαμπάκα – Βόλος – Αλόννησος)

5 η ώρα. Πίνουμε καφέ. Κόσμος που κοιμάται στα πατώματα. Άλλοι στους καναπέδες , στους παιδότοπους. Κουρασμένοι. Κι εκείνοι κι εμείς. Ο ναργιλές του Κ. από Βόλο σε όλο το ταξίδι έσπασε στο καράβι. Τον παρατάει στην καμπίνα. Η ομαδική φωτογραφία. Λείπουν τα παιδία που κατέβηκαν Πάτρα. Ο Θ. κατεβαίνει κρατώντας τον ναργιλέ. Γελάμε. Για πέταμα ήταν. Μπαίνουμε στο λεωφορείο. Από εκεί και πέρα δεν θυμάμαι τίποτα. Μόνο στις στάσεις που κατέβαινα να κάνω τσιγάρο.

Φτάνουμε Βόλο κι από εκεί πίσω Αλόννησο. Είχαμε περάσει τέλεια.

[Ουρανός]

[Κατάρα]

7 Μέρες (α' μέρος)

2009-04-10T01:04:00.009+03:00

Ημέρα 1^η (Αλόννησος – Βόλος – Γιάννενα – Ηγουμενίτσα)

Ξεκινήσαμε την προηγούμενη Δευτέρα. Η επταήμερη εκδρομή. Πέντε το πρωί. Άντε και να έχω κοιμηθεί 2 ώρες. Χτυπάει το ξυπνητήρι. Πάντα ο ενθουσιασμός δεν με άφηνε να κοιμηθώ. Κατεβαίνω στο λιμάνι. Όλοι με βραχνιασμένες από τον ύπνο φωνές. Χαιρετάμε αυτούς που αφήνουμε πίσω.

Μετά από 3 ώρες φτάνουμε Βόλο. Ο όμορφος κουρασμένος Βόλος. Με τα κατάρτια στο λιμάνι, τους πλανόδιους μουσικούς και τους λιγδωμένους ζητιάνους στα παγκάκια. Τόσα χρόνια πήγαινε-έλα τον συνήθισα τον Βόλο.

Μια βόλτα για κάτι γωνιές που ήθελα να φωτογραφήσω και όλο τις άφηνα.

Έπειτα για καφέ με την Γ. και κουβέντα. Μετά περιμένοντας το λεωφορείο για Ηγουμενίτσα. Είχαμε κλίσει με γκρούπ. Ως το τέλος μας συνήθισαν όμως όλους μας και μπορούσαν να ανέχονται την φασαρία μας. Νομίζω πως και όλοι τους έγιναν πάλι παιδιά. Μετά από ώρα ο οδηγός σταματάει να αγοράσει κάτι μπανάνες. Ξανά ξεκινάμε. Επόμενη στάση Καλαμπάκα και μετά Γιάννενα για 2 ώρες. Φτάνουμε Ηγουμενίτσα και μπαίνουμε στο καράβι στις 12. Το Μπάρι ήταν μακριά 6 ώρες. Βολευτήκαμε στις καμπίνες. Έπεσαν όλοι για ύπνο. Όλοι 8 παιδία ήμασταν μόνο. Τα πίναμε στο μπαρ του πλοίου με τον Μ. και τον Κ. Άδειο το καράβι. Κάτι Ιταλοί που χαζογελούσαν και κάτι άλλοι που κοιμόντουσαν με ανοιχτά στόματα στους καναπέδες. Πήγε 4 η ώρα. Αποχώρησα. 4 και τέταρτο μπόρεσα να βρω την καμπίνα. Λίγο τα κρασάκια, λίγο το ότι το πλοίο ήταν τεράστιο…

[Βόλος]

[Βόλος]

[Μετέωρα]

[Γιάννενα]

Ημέρα 2^η (Μπάρι – Πομπηία – Ρώμη)

5 και μισή χτυπάει η πόρτα. Κατεβαίνουμε. Όλος ο κόσμος μαζεμένος στα σαλόνια του πλοίου. Η τάξη μου έπινε καφέ σε ένα κυκλικό σαλόνι. Κατεβήκαμε Μπάρι και από εκεί Πομπηία. Η ξεναγός μια πενηντάρα με μεγάλες πλάτες και πάντα βραχνιασμένη φωνή, κάπνιζε λίντερ μπλε, κυκλοθυμική εκεί που ήταν γλυκιά μπορούσε άνετα να αγριέψει. Ιταλοελληνίδα στην καταγωγή της. Μίλαγε άπιαστα ελληνικά και είχε πολλές γνώσεις. Όπως έλεγε έκανε χρόνια αυτή τη δουλεία. Η Νάπολη γεμάτη σκουπίδια και οι βεράντες των σπιτιών γεμάτε με λουλούδια και άχρηστα αντικείμενα. Μου θύμισε έντονα ως ένα σημείο Ελλάδα. Φτάσαμε Πομπηία. Περιπλανηθήκαμε μέσα στα ερείπια της πόλης. Ο Βεζούβιος ακόμη ενεργός. Φάγαμε σε μια πιτσαρία. Έπειτα αναχωρήσαμε για Ρώμη. Η διαδρομή μεγάλη. Η Θ. και η Γ. μας έκαναν να γελάμε. Σχολίαζαν τα πάντα. Μετά από ώρες φτάσαμε Ρώμη. Το ξενοδοχείο σε παλιό ρυθμό. Με προσεγμένους του κοινόχρηστους χώρους και τα δωμάτια όχι και ιδιαίτερα περιποιημένα.Το βράδυ κάναμε μια βόλτα στην φωτισμένη Ρώμη. Άδεια. Καμία σχέση ο τρόπος διασκέδασης με την Ελλάδα. Τα παιδία κατεβήκαν για μια βόλτα. Δεν ακολούθησα. Άραξα στον κήπο του ξενοδοχείου. Έπειτα πήγα για ύπνο, ούτε που κατάλαβα τι ώρα γύρισαν οι άλλοι.

[Προς Πομπηία]

[Πομπηία]

[Ρώμη]

Ημέρα 3^η (Ρώμη – Βατικανό)

8 η ώρα για πρωινό. Όλοι από το γρούπ κάθονται στα τραπέζια. Η Μ. δηλώνει πως σήμερα ντ

ύθηκε πολύ ‘’γιο’’. Μετά ξεκινάμε για Ρώμη. Όλη η ρώμη ένα μνημείο. Το Κολοσσαίο, η Φοντάνα ντι τρέβι, ο ιππόδρομος και χίλια δυο που δεν μπορώ να θυμηθώ τα ονόματα τους. Σωματικός έλεγχος στο Βατικανό για να μπούμε στον Άγιο Πέτρο. Ένα εκατομμύριο χριστιανοτουρίστες περιμένουν στην τεράστια σειρά που σχηματίζει σαλιγκάρι να δούνε την εκκλησία. Γιγάντια υψώνετε μπροστά μας. Με τεράστιες πόρτες, τρούλους που νομίζεις πως δεν υπάρχει ουρανός, ψηφιδωτά πελώρια και γλυπτά του Μιχαήλ Άγγελο. Μετά τη ξενάγηση μας έπιασε η βροχή. Πολλή βροχή, Η Μ. και η Ι. είχαν αδιάβροχο, εγώ και η Μ ομπρέλες. Όλοι άλλοι γινήκαν μούσκεμα. Σταματήσαμε στα μαγαζιά για δώρα και ομπρέλες. Είχαμε δώσει ραντεβού στον Τίβερη με το λεωφορείο. Η βροχή ασταμάτητη. Την απολάμβανα. Τα μπατζάκια του τζιν μου καφέ και μουσκεμένα. Τα μαύρα ξηλωμένα μου σταράκια ού

τε που βράχηκαν. Ξενάγηση μέσα από το λεωφορείο στην πόλη. Ο Κ. σηκώνει το μποξεράκι που αγόρασε με τον πέος από κάποιο άγαλμα του Μιχαήλ Άγγελο να το δείξει στον Μ. η ξεναγός ξεσπάει στα γέλια.

Φτάνουμε στο ξενοδοχείο μούσκεμα. Ένα ντούζ μπας και ζεσταθώ. Πρώτο πιάτο για βραδινό μακαρόνια. Όλο το γκρουπ με βρίζει γιατί δήλωσα πως τρώω το ψάρι. ( μια αηδία πραγματικά, καν

είς δεν έφαγε). Το λεωφορείο μας αφήνει στο κέντρο. Ακολουθούν μαζί μας ο Χ. και η Α. από το γκρουπ και ο Γ. με την Ι. Σε μια πλατεία συναντώ κάτι συμμαθητές μου από Σκιάθο που είχα να δω 8 χρόνια. Μιάμιση ώρα η Σκιάθος από Αλόννησο βρεθήκαμε Ρώμη. Πίνουμε μπιρίτσα. Το κάπνισμα απαγορεύετε σε όλους τους κλειστούς χώρου. Την βγάζουμε στο κρύο η στα μπαλκόνια. Η Μ. η Δ. η Ι. ο Μ και ο Κ. τρώνε κάτι σαν κεμπάπ σε ένα ημιυπόγειο σε ένα στενό δρόμο. Κάτι μαύροι παρά πέρα

. Ψάχνουμε για ταξί στους ιδρωμένους δρόμους, η Γ. τρέμει από το κρύο, εμένα πονάνε πολύ τα πόδια. Οι μαύροι καπνίζουν τσιγαριλίκι. Το συμπέρασμα του Μ. είναι ότι δεν είναι κεμπάπ αλλα κεμπάφ. Βρίσκουμε ταξί και γυρνάμε στο ξενοδοχείο. Μαζεύω ρούχα, έχουμε ταξίδι αύριο.

[Κολοσέο]

[Φοντάνα ντι τρέβι]

[Το άγαλμα της παναγίας με τον Χριστό στον Άγιο Πετρο]

Ημέρα 4^η ( Ρώμη – Φλωρεντία – Βενετία)

7 πρωινό. Ταξίδι για Φλωρεντία. Ο Α. είχε σπουδάσει στην καλόν τεχνών εκεί. Είδαμε το σπίτι του, ένα μαγαζάκι στενό με κατεβασμένα τα γκρι ρολά του. Η πόλη παραδοσιακά και πεζοδρομημένη. Ήρεμη και όμορφη πόλη, καμία σχέση με τη Ρώμη. 2 ώρες ελεύθερες για ψώνια. Καρτ-ποστάλ και δώρα. Δεν ψωνίζω ποτέ για μένα. Μία γιαγιά σε ένα πάγκο ξέρει Ελληνικά. Από Αλόννησο μας λέει, είχα έρθει πριν χρόνια…Ο άντρας της έλληνας. Μου αρέσει να πιάνω κουβέντα με τους πλανόδιους. Η γυναίκα με το μαγαζί που είχε κοσμήματα που έφτιαχνε εκείνη. Πριγκηπέσα λένε την Γάτα μου, έτσι και το μαγαζί. Τα γραφικά στενά με τις πλάκες.

Φτάνουμε στην πλατεία, εκεί που είχε γυριστεί και ο Χάνιμπαλ. Στην πλατεία που κρεμάει εκείνον και κάνει μια τομή στην κοιλία του και σκάνε τα στομάχια του κάτω…(πρόσφατα την είδα γι αυτό). Περιστέρια πάνω στα αγάλματα. Ένα τεντώνει το λαιμό του φουσκώνοντας και προσπαθεί να ζευγαρώσει. Ο Α. τα θεωρεί ποντίκια με φτερά και ο Κ. προσπαθεί να τα κλωτσήσει. Ένα σχολείο από την Πύλο μας φωνάζει πατριώτες και φωτογραφιζόμαστε παρέα. Ο συνοδός τους ένας πολλή χαμογελαστός άνθρωπος. 12 και τέταρτο στην γωνία. Ο Α. φορτωμένος ένα κάρο Ιταλικά βιβλία. Ξεκινάμε να βρούμε το άλλο μισό γκρουπ. Τους βρίσκουμε και πάμε για το λεωφορείο. Περνάμε μια υπόγεια διάβαση. Μπαίνουμε στο λεωφορείο και φεύγουμε για Βενετία. Το ξενοδοχείο ένα τεράστιο μοντέρνο κτίριο από γυαλί, δίπλα σε ένα κανάλι. Φωταγωγημένο με σιντριβάνια. Τρώμε βραδινό. Κανονίζουμε να βγούμε με ένα σχολείο από την Αθήνα, σε μία μπιραρία. Στάβλο την λέγαμε γιατί είχε τσόφλια από φιστίκια κάτω, ήταν κανονισμός άλλωστε, έτρωγες δωρεάν φιστίκια και τα τσόφλια κάτω. Έξω την έβγαλα και εδώ. Ρίξαμε πολύ γέλιο και συνεχίσαμε ως τις 4 στο ξενοδοχείο. Τα παιδιά το άλλο πρωί έφευγαν. Χαιρετηθήκαμε…

[σε δύο μέροι γιατί προέκυψε πρόβλημα με το ανέβασμα]

Ξέρεις νομίζω πως δεν μεγαλώσαμε,

2009-03-21T01:33:00.002+02:00

ίσως να ωριμάσαμε μα δεν θελήσαμε να μεγαλώσουμε. Μπορεί φέτος να μην φτιάχνουμε δεντρόσπιτα και μπορεί να μην κάνουμε τις εκδρομές που κάναμε μα δεν μεγαλώσαμε. Δεν μεγαλώσαμε.
Οι υποχρεώσεις της τελευταίας τάξης.

Νοσταλγώ τότε που ξεκινούσαμε νωρίς μέρα και γυρνούσαμε νύχτα παίρναμε τους δρόμους, ούτε που ξέραμε που παγαίναμε. Κανένα καφέ, τσιγάρα και τις φωτογραφικές.
Κάθομαι τώρα και σκέπτομαι. Αλήθεια πια μνήμη να περιγράψω. Τι από όλα;

Τι κουβέντες κάναμε; Αναλύσεις...Όνειρα...Γέλια...
Πόσες φωτογραφίες να δεις, κενές, άηχες. Έχουν μείνει τα πάντα στα μυαλά μας.
Στις καρδιές μας.

Το καλοκαίρι. Θα είχε κουραστεί εκείνος ο στύλος να φωτίζει τις παρτιτούρες μας.

Νοσταλγώ όλες τις στιγμές και προσπαθώ να θυμάμαι όλα. Μα και πάλι ξεχνώ και όλο κάτι λείπει.
Τέτοιο καιρό του χρόνου -έτσι συνήθιζα πάντα να σου λέω κι όλο έπεφτα έξω- θα ‘μαστε κάπου αλλού.

Κυλάει ο χρόνος...

να κρατάνε χρώμα.

2009-03-16T15:27:00.003+02:00

Δεν θα διαρκέσει καιρό η νάρκη μας.

Σου ψιθυρίζω.

Ούτε κι ο φόβος.

Να ‘μαστε άμορφοι.

Και τα χέρια μας καθώς γερνάμε,

να κρατάνε χρώμα.

15 Μαρτίου 2009

Αλόννησος

Δευτέρες θλιμμένες.

2009-03-03T01:02:00.003+02:00

Σαν τους Χαρταετούς
που δεν έμαθα ποτέ να πετάω
χάθηκαν όλα
Δευτέρες θλιμμένες.
Αλήθεια.
Δευτέρες μονάχα θλιμμένες

Για σένα άνθρωπε θα πω.

2009-02-28T02:13:00.004+02:00

Για σένα άνθρωπε θα πω. Εσύ που κρατάς χαμηλά το κεφάλι σου, κρύβεσαι πίσω από τα γυαλιά σου και καπνίζεις διαρκώς. Δεν με ενοχλεί που όταν μου μιλάς ψιθυρίζεις. Σ’ ακούω αλλα δεν ξέρω ποτέ αν με ακούς.
Σε εσένα που σε κουράζει η φλυαρία μου.
Εγώ τώρα πια μάζεψα τα μακριά μου μαλλιά από τα μάτια μου κι αφήνω το είναι μου στον ήλιο.

Είπα: Να μην παραδοθούμε. Από εδώ θα φανείς αν θα μείνεις μονάχα άνθρωπος.

Κι όταν μου λες να γράφω με ομοιοκαταληξία απλά λόγια. Εγώ θα σου πως τα λόγια μου θέλω να ναι δύσκολα. Λόγια εικόνες. Και λέξεις πεταλούδες μέσα σε έρημα τοπία.

Άκου τι έγραψε η Κατερίνα:

Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ

είναι μη γίνω "ποιητής"

Μην κλειστώ στο δωμάτιο

ν' αγναντεύω τη θάλασσα

κι απολησμονήσω. (...)

Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε

για να με χρησιμοποιήσει.

Μη γίνουνε τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα

για να κοιμίζω τους δικούς μου.

Μη μάθω μέτρο και τεχνική

και κλειστώ μέσα σε αυτά

για να με τραγουδήσουν.

Μην πάρω κιάλια για να φέρω πιο κοντά

τις δολιοφθορές που δεν θα παίρνω μέρος

μη με πιάσουν στην κούραση

παπάδες και ακαδημαϊκοί

και πουστέψω (...)*

Σου πα θα μείνω έφηβος. Έτσι θέλω να ζήσω. Μπορεί να μην τα καταφέρω μα θα προσπαθήσω. Και ξέρεις τι; Όλοι μέσα τους κρατάνε την προσωπική τους τροπή, το παρελθόν τους. Να ζήσεις, με τις δικές σου ευθύνες, δίχως να σου φορτώνεις ευθύνες ξένες. Μονάχα ότι σου αναλογεί.

Δεν θέλω να δίνω λύσεις, να μην σου πω και το αντίθετο. Ο καθένας πρέπει να τις βρει μοναχός του τις λύσεις. Η αναζήτηση.

Κι όταν με κουράζει η ζωή μου, μέσα από το πρίσμα, μου λέω: να το γόητρο...

να ζήσεις.

Ένας άνθρωπος φάρος είχε πει: τα προβλήματα πάνε σε αυτούς που αντέχουν.

*Τα έντονα γράμματα είναι απόσπασμα από το ποίημα της Κατερίνας Γώγου. Από την ποιητική συλλογή της Ιδιώνυμο, ποίημα 30.

*Για την αυτόματη γραφή που δεν την θεωρώ αρλούμπα παραθέτω ένα αυτοσχόλιο του Μίλτου Σαχτούρη: Τα ποιήματά μου εγώ δεν τα γράφω κομματιαστά. Ούτε τα ανακαλύπτω σιγά-σιγά.[...]μου ξεπηδάνε από μέσα μου μονοκόμματα. Καμιά φορά δύσκολα αλλά ολόκληρα. Άλλη ιστορία αν μερικά τα παιδεύω και βδομάδες ολόκληρες από δω και από κει.[...]

Τα άδεια καπέλα

2009-02-15T21:51:00.002+02:00

No.10

...Όλα ήταν σταματημένα, όλα σταματημένα από την ροή. Μέσα τους πέρναγαν ένα σωρό εικόνες. Μνήμες, αισθήματα. Γυναίκες και άντρες με μεσαιωνικές ενδυμασίες.

Άντρες και γυναίκες λιγδεροί. Χαμογελαστοί...

-Ως εδώ ήταν λοιπόν...

-Είναι ερώτηση;

-Δεν ξέρω. Μάλλον.

-Είμαστε ένοχοι. Για κάποιο έγκλημα που δεν έγινε ποτέ.

-Έγινε.

-Δεν μπορώ να πιστέψω πως τα πάντα που ζήσαμε θα σβήσουν μαζί με μας. Οι εικόνες, τα αισθήματα, οι σκέψεις, οι συνήθειες, η πίστη.

-Μας ανήκουν άλλωστε. Μαζί μας θα τα πάρουμε.

-Δεν είναι ολότελα δικά μας.

-Παίρνουμε αυτά που μας ανήκουν.

-Και οι ψυχές μας; Χάνονται κι αυτές;

-Αν δεν είναι ένα παιχνίδι του μυαλού.

(αρχίζει να βρέχει)

-Η βροχή...

-Οι εποχές.

-Ονειρευόμουν πολλές νύχτες. Γινόμουν περιστέρι και πότε γλάρος και χανόμουν στον ουρανό. Πάνω από θάλασσες.

-Ίσως να μην διαλέξαμε τον δαίμονα που θα θέλαμε.

...Κι όλα κυλάνε γρήγορα. Τα πλήθος που τσιρίζει, τα σάπια τους δόντια, ο δήμιος, ο ήχος του απαγχονισμού, το ξεκρέμασμα, η στοίβα. Έτσι κι αλλιώς είχαν σβήσει. Και τα πτώματα ήταν ακόμα εκεί....

Σκορπίστηκαν οι ψυχές τους μέσα στην ατμόσφαιρα. Και χάθηκαν κι αυτοί...

Τέλος._

2009-02-11T17:49:00.005+02:00

Κάποιος, οποίος έψαχνε ουρανούς
βρήκε μονάχα άλογα από άμμο.

Και τα σκόρπισε στον άνεμο

Και σκορπίστηκε στον αέρα.

2009-02-09T17:03:00.002+02:00

Βρέθηκε πέρα από εκεί που βρέχονται τα μάτια μας.
Εκεί που η θάλασσα κι οι γλάροι γίνονται ένα.
Και τα πλοία με τον ουρανό.

Βραβείο.

2009-02-07T23:42:00.004+02:00

Λοιπόοοον, επισκεπτόμενος το μπλογκ της αγαπητής Daria διαπίστωσα πως έπρεπε να παραλάβω το βραβείο μου...
Οπότε να πως έχει το πράγμα:

Επίσημα το βραβείο Proximidade περιγράφεται ως εξής:
«Αυτό το blog επενδύει και πιστεύει στην εγγύτητα – την εγγύτητα στο χώρο, το χρόνο και τις σχέσεις. Αυτά τα blog είναι εξαιρετικά γοητευτικά. Αυτοί οι bloggers προσπαθούν να βρουν και να γίνουν φίλοι. Δεν ενδιαφέρονται σε βραβεία για την προσωπική τους άνοδο! Η ελπίδα μας είναι όταν κοπούν οι κορδέλες των βραβείων αυτών, να αναπαραχθούν ακόμη περισσότερες φιλίες. Παρακαλώ δώστε περισσότερη προσοχή σ’ αυτούς τους συγγραφείς! Αυτό το βραβείο για Blog, πρέπει να δοθεί σε οκτώ αγαπημένους σας bloggers, και οι οποίοι με τη σειρά τους, θα το προτείνουν πάλι με τη σειρά τους, σε οχτώ αγαπημένους bloggers ο καθ' ένας τους κ.ο.κ.» Προτείνεται το κείμενο να το συμπεριλάβετε στην ανάρτησή σας.
Άντε και αγγλικά διότι έχουμε διεθνή πελατεία (μουαχαχαχα....)
Proximidade is described as follows:
"This blog invests and believes in PROXIMITY - nearness in space, time and relationships. These blogs are exceedingly charming. These kind bloggers aim to find and be friends. They are not interested in prizes for self-aggrandizement! Our hope is that when the ribbons of these prizes are cut, even more friendships are propagated. Please give more attention to these writers! This blog award should be sent to your favorite eight bloggers and they, in turn should forward to eight of their favorites" You should include the text for Proximidade (above) in your announcement blog.

Έλα οι επόμενοι...

*Στην Αλίκη γιατί την εκτιμώ και γιατί έχουμε κάνει μαζί από τις ποιο όμορφες κουβέντες σε εκείνο το ψηλοτάβανο μαγαζάκι...Μικρός που είναι ο κόσμος.

*Στον Άνεμο επειδή από την πρώτη στιγμή μου επέτρεψε να επισκεφτώ το σαλόνι του μυαλού του.

*Στην Βάσω διότι είναι από τα άτομα που με βοήθησαν πολύ. Και γιατί μου αρέσει που ο ένας διαβάζει ποιήματα αργά τις νύχτες στον άλλον.

*Στην Daria όχι ως αντίδωρο του βραβείου της αλλα γιατί μου αρέσουν οι απόψεις τις αλλα και γιατί ταξιδεύουμε στους ίδιους ουρανούς.

*Στην Αγγελίνα επειδή με τα ποιήματά της με γυρνάει πίσω, πίσω σε κάτι που έχω ζήσει. Με ταξιδεύει στα δικά μου παλιά τετράδια...

όνειρα.

2009-01-31T00:57:00.002+02:00

Ξέρεις, πριν καιρό…

Χρώματα.

Πολλά.

Πόσο καιρό πριν;

Ποιοι μας επιβάλουν το μαύρο;

Εμείς;

Δεν μας νοιάζει το άγγιγμα του χρόνου.

Τόσο ξένο.

Δημιούργημα δικό μας.

Ολότελα δικό μας.

Να χάνετε το συναίσθημα.

Σαν τους πρωινούς γλάρους.

Ξέρεις;

Τότε δεν υπήρχαν χρώματα.

Πριν από καιρό.

Ούτε τώρα.

Κι έννοιες…

Καιρός ήταν, τις έσβησε η βροχή.

Το επέτρεψα.

Μην κοιμάσαι.

Πόσα χρόνια να βασανίζεσαι...

Αυτοί….

Οι καταραμένοι εφιάλτες.

Και οι μαύροι κύκλοι.

Δεν υπάρχουν ''όμορφα'' όνειρα.

Γιατί είναι όνειρα.

Παραμύθια.

Οι μαύροι κύκλοι.

Το χαμηλό φως.

Ο φόβος.

31 Ιανουαρίου 2009

Αλόννησος

Η νεαρή Λητώ....

2009-01-25T18:13:00.005+02:00

Η νεαρή Λητώ γράφει όμορφα λόγια.
Με επίθετα και παρομοιώσεις.
Προσωποποιήσεις και πλοκή.
Χωρίς ομοιοκαταληξίες.

Μόνο όμορφα λόγια.

Τίποτα άλλο.

Ο μεγάλος φόβος της;
Τα θραύσματα και οι παλιάτσοι.

Θάλασσα.

2009-01-22T01:28:00.005+02:00

Ίσως είναι η θάλασσα, οι έρημοι δρόμοι, το σχολείο, τα δειλινά. Μπορεί και η συνήθεια, η βροχή. Η διαφορετική ομορφιά. Ίσως και η ασχήμια.

Άναψα το τσιγάρο με δυσκολία.

Κάτω από τις ψηλές κολώνες το κίτρινο υπνωτισμένο φως διαγράφει τους δρόμους.

Εκεί ψηλά. Και κάτω ο έρημος δρόμος. Το λιμάνι. Τα φώτα από τα σπίτια.

Η θάλασσα. Η θλίψη της νύχτας. Ο αέρας που ταξίδευε το καπνό από τις σόμπες.

Η θάλασσα. Η οργισμένη, μέσα σε ένα κύκλο θυμού σπάει στους βράχους. Τα τελευταία αμάξια περιγράφονται θολά από τον αέρα κάτω στο λιμάνι.

Εδώ ψηλά μόνο φώτα από κολόνες, κίτρινο να τρεμοπαίζει τους δρόμους που γλιστράν από υγρασία. Η θάλασσα.

Τέτοιο καιρό του χρόνου θα απουσιάζω. Θα απουσιάζω γενικός όχι μόνο τέτοιο καιρό από το νησί. Τέτοιο καιρό θα ‘με κάπου αλλού.

Μπορεί να ‘με σε ένα μέρος με τεράστιους δρόμους, αχανείς ανθρώπους, φωταγωγημένα λημέρια και στεγνούς δρόμους.

Η πάλι σε κάποιο κρύο δωμάτιο κάποιας άλλης πολιτείας. Με τα σκουριασμένα όνειρα χρήσης των πρώην ενοικιαστών. Με παραθυρόφυλλα αλουμινένια που θα κρατάνε τον θόρυβο της άρρωστης φύσεις μακριά. Και τα παράθυρα να ανοίγουν μόνο για οάσεις γρι τσιμέντου με μουγκές καλημέρες

Ο κόκκινος φάρος ανάβει. Θα ανάψει σε οκτώ δευτερόλεπτα ο απέναντι πράσινος.

Ύστερα πάλι ο κόκκινος έπειτα ο πράσινος και ξανά ο κόκκινος με καθυστέρηση δυο δευτερολέπτων.

Επτά χρόνια. Κοντά στα οκτώ. Έμαθα πλέων την χρονική διάρκεια, την σειρά.

Πόσα απογεύματα στο μπλε σάπιο παγκάκι πέρναγα; Θάλασσα.

Ήταν εκείνα το χρόνια που έκρυβα τα τσιγάρα μου στον πάτο της τσάντας και μάσαγα εκείνες τις τσίχλες με άρωμα κανέλα. Το σιχάθηκα εκείνο το άρωμα.

Η μνήμη. Η μνήμη αυτό που μας αφήνουν οι στιγμές. Τα χρόνια. Η μνήμη είναι τα πάντα για μένα. Το μεγαλύτερο βασανιστήριο και η μεγαλύτερη ευτυχία.

Να λες θυμάσαι τότε…;

Κι ύστερα μετά από χρόνια να ξανά λες θυμάσαι τότε…;

Είναι αυτή που συνδέει το τώρα με το πριν. Ο χρόνος χωρίς την μνήμη δεν θα ήταν τίποτα

Η διαφορετική ομορφιά. Ίσως και η ασχήμια. Μπορεί να μου λείψουνε. Βλέπεις δεν είμαι από τους ανθρώπους με την επιλεκτική μνήμη.

Η θάλασσα, τα παιδικά μου χρόνια, η εφηβεία μου που θα μείνουν πίσω ως σημάδι νεότητας. Να με κάνουν να εκτιμήσω το τότε κομμάτι της ζωής μου. Την παραμελημένη και πανέμορφη Αλόννησο, τον τόπο χωρίς τους ανθρώπους της.

Την νοοτροπία τους που μίσησα και δεν θα αλλάξει ποτέ.

Ο κόκκινος φάρος ανάβει. Θα ανάψει σε οκτώ δευτερόλεπτα ο απέναντι πράσινος.

Ύστερα πάλι ο κόκκινος έπειτα ο πράσινος και ξανά ο κόκκινος. Ο δρόμος τους και αυτοί που καταπίνονται μες στα κύματα.

Ίσα-ίσα που πρόλαβε να τελειώσει το τσιγάρο μου.

21 Ιανουαρίου 2009

Αλόννησος

Η ομπρέλα.

2009-01-17T01:46:00.004+02:00

Ο άνεμος. Το κενό. Η βροχή.
Η ομπρέλα. Η συνήθεια. Το φως.

Άδειοι.

2009-01-10T02:44:00.002+02:00

Άδειοι.

Όλοι άδειοι.

Να μα ‘στε γυμνοί από συναισθήματα.

Κούφοι από ιδέες.

Ξεριζωμένοι από πίστη.

Σάρκες.

Κινήσεις χεριών.

Υπέρμετροι καταναλωτές

της περιττότητας

Άδειοι.

Κίβδηλοι.

Παμμέγιστη αρετή της σάρκας.

9 Ιανουαρίου 2009

Αλόννησος

Τα άδεια καπέλα

2009-01-07T01:08:00.004+02:00

Νο9

-Θάλασσα.
-Πως;;;
-Θάλασσα. Ο χρόνος είναι θάλασσα.
-Αλήθεια πες μου. Δίνεις για να πάρεις ή παίρνεις για να δώσεις;
-Πάντα έπαιρνα για να πάρω. Τώρα αν είχα χρόνο θα έδινα χωρίς να πάρω.
-Μετανιώνεις; Αυτό μου λες;
-Κουράστηκα. Βαρέθηκα. Βαρέθηκα να περιμένω στην σειρά.
-Το ταξίδι...
-Ξέρω μα δεν μπορώ να καθυστερώ. Να ξέρω πως θα πεθάνω και να περιμένω. Αυτό είναι μαρτύριο.
-Φτάνουμε. Κλίσε τα μάτια.
-Δεν βλέπω.
-Άνοιξε τα.
-Φτάσαμε. Πώς;
-Ήρθε η σειρά μας.
-Πόσα χρόνια πέρασαν από τότε που ‘σβησα τα μάτια;
-Το κενό. Το τίποτα. Ο χρόνος είναι θάλασσα μου είχες πει... Θυμάσαι;

...Ο δήμιος αδειάζει την κρεμάλα από τους προηγούμενους. Φτιάχνει το σαθρό στερέωμα. Ξύνει τον ώμο του. Ο ιερέα αγιάζει τις σάρκες με τα ανοιχτά μάτια.
Σταυρώνει τον ορίζοντα. Τοποθετούνε τη θηλιά στα λαιμά τους. Ζεστή. Την σφίγγει.
Ο ένας κοιτά τον άλλον. Δύο άγνωστοι δίπλα τους. Κοιτάνε χάμω. Στέκουν εκεί. Σαν θαυματουργοί...

...Συνεχίζετε... –ανορθόγραφα-

2009-01-05T23:09:00.003+02:00

....

Οι φωτογραφίες στην παρέα από τα Τρίκαλα….ξέρω πως με κάποιους δεν τα είπαμε.

Να με συγχωρούν…

ακαθόριστου χρώματος τα δειλινά του Χειμώνα.

2008-12-19T00:55:00.004+02:00

Κίτρινα, η και πορτοκαλί

και πότε μοβ.

Πότε ακαθόριστου χρώματος.

Τα δειλινά του Χειμώνα.

Μνημεία.

Βαθιά ριζωμένα στο νου μου.

Τα μοναχικά.

Φτηνά παιχνίδια με το παρόν.

19 Δεκεμβρίου 2008

Αλόννησος

Το τραγούδι που παίζει στο blog αφιερωμένο στην Β.

2008-12-08T18:47:00.000+02:00

Φασίστες, Μπάτσοι, Μαύρα Σκυλιά, Γουρούνια...
...Πες μου...πείτε μου πως, πώς μπορείτε όλοι να καταπατάτε τα ανθρώπινα δικαιώματα πράττοντας γι αυτά.

Συνένοχο στο φόνο δεν θα με έχετε.

Βία στην βία;
Γιατί χτυπάτε τους μεροκαματιάρηδες;
Γιατί σκοτώνετε τα όνειρα; Γιατί; Γιατί;

Το σύστημα μας έχει επιτάξει.

Πρότερα...

2008-11-30T21:08:00.002+02:00

Μα είδες πως τα έφεραν οι τρεις μοίρες τα πράγματα; (Λάχεσις, Κλωθώ και Άτροπος)

Δεν έφυγα εγώ πρώτος. Και δεν θα κλάψεις…

οι στάλες στο τζάμι.

2008-11-28T00:42:00.010+02:00

Η βροχή ξεκίνησε.

Τα χρώματα περνούσαν,

θύελλα πάνω από τον δρόμο.

Κι οι στάλες στο τζάμι.

Εκείνα τα νεκροστέφανα.

Τα σταματημένα ρολόγια.

Μέσα στο κενό του χρόνο.

Πριν γεννηθούν, πριν υπάρχουν…

Μέσα σε ένα πλέριο κενό.

27 Νοέμβρη 2008

Αλόννησος

εκείνη η γριά...

2008-11-27T01:38:00.001+02:00

Κάθε φορά που περνούσα από το κείνο το στενό, πίσω από τα μυτερά κάγκελα της αυλής, πίσω από το τζάμι, καθόταν εκείνη η γριά, με τα κάτασπρα μαλλιά.

Πάντα κοίταζε το δρομάκι και φόραγε στο κεφάλι κείνο το κουρέλι που έδενε τα μαλλιά της. Πλάι της καθόταν η πενηντάρα αλλοδαπή με τα βαμμένα μαλλιά που έπλεκε συνεχώς φορώντας τα κοκάλινα γεροντίστικα γυαλιά της. Κάθε φορά που πέρναγα από το στενό έβλεπα την θλίψη της γιαγιάς που με κοίταζε με απορία. Και κείνο το αξέχαστο χαμόγελο της αλλοδαπής ήταν τόσο όμορφο. Μου άλλαζε την διάθεση.

Κι όταν νύχτωνε και έκλιναν τα παραθυρόφυλλα του παραθύρου της κουζίνας, καθόταν στο αναπηρικό της καροτσάκι, κάτω από το ημίφως του κόκκινου φωτός της κρεβατοκάμαρά της. Καθόταν κάθε βράδυ του Χειμώνα και κοίταζε την άγρια μαύρη θάλασσα.

Μου έκανε εντύπωση το βλέμμα της και πάντα την κοίταζα καθώς περνούσα. Εδώ και δύο χρόνια πάντα στο παράθυρο, σπάνια την μετακινούσαν έξω στην άδεια αυλή.

Και άδεια γιατί είχε μονάχα μια γλάστρα με κάποιο σάπιο από τον καιρό φυτό και μια άχαρη σκάλα στην γωνία.

Ο γιος της, εκείνος ο χοντρός κύριος με το μουστάκι και το βλέμμα της απάθειας πάντα στα μάτια του, μου την έδινε όταν πήγαινα στο μαγαζί του να πάρω τσιγάρα και μπέρδευε τα Καρέλια με τα Γουίνστον.

Ήταν μία γιαγιά ξεχασμένη, θλιμμένη και θυμάμαι πως με κοίταξε πίσω από τα τζάμια. Ίσως και να μου θύμιζε και την γιαγιά μου…αλλα δεν ήταν.

Επτά και δέκα. Η τσάντα βαριά. Πρώτη ώρα κατεύθυνση αρχαία. Κλαδώνω την πόρτα. Φυσάει ζεστό αεράκι του Νοέμβρη και έχει και έναν δειλό ήλιο. Έχω αργήσει.

Ακούγετε η νεκροκαμπάνα.

‘’Όλο και κάποιος θα ξενιτεύτηκε’’

Το βράδυ τελειώνοντας το μάθημα πέρασα το στενό. Στην άσχημη αυλή το αναπηρικό καροτσάκι της γιαγιάς φορτωμένο μια μαύρη πλαστική σακούλα σκουπιδιών. Το ημίφως του κόκκινου φωτός χωρίς την παρουσία της ανάπηρης περσόνας.

Εδώ Πολυτεχνείο 2008.

2008-11-18T20:05:00.004+02:00

Χθες δεν βρήκα χρόνο να κάτσω να γράψω τις θέσεις μου για το πολυτεχνείο.
Νιώθω πάντα ένα δέος, μία ντροπή και περηφάνια ταυτόχρονα.
Περηφάνια για τους νέους εκείνης της εποχής που έμαθαν να διεκδικούν και ντροπή για τους ανθρώπους που πάτησαν και συνεχίζουν να ποδοπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Η τιμή των νεκρών που μας έδωσαν την ελευθερία μας εδώ στο νησί τιμάτε ως εξής:
Σηκωνόμαστε το πρωί της 17 Νοέμβρη. Έχουν γίνει οι πρόβες. Μαζεύεται όλο το σχολείο σε αίθουσα του δήμου και ξεκινά η γιορτή.
Πάντα στην γιορτή του πολυτεχνείου έγραφα κάτι για το αίμα του Νοέμβρη.
Όχι για να γλείψω τους καθηγητές ούτε να φανώ, αλλά γιατί είναι μια γιορτή που την νιώθω πολλή κοντά στην γενιά μου.
Η τιμή για εκείνους τους ανθρώπους από μας τους νέους αποδίδετε με χάχανα, ψιθύρους, παίζοντας παιχνίδια στα κινητά και διάφορα τέτοια.
Φέτος ήταν η χειρότερη γιορτή. Και από θέμα οργάνωσης και από θέμα παρακολούθησης.
Δεν ζήτησα ποτέ από τους συμμαθητές μου να συγκινηθούν, δεν ζήτησα ποτέ να προσέξουν, μόνο να κάνουν ησυχία για τους πέντε-δέκα που θέλουν να ακούσουν.
Τέλος πάντων θα μου πεις στα πιο πολλά σχολεία έτσι γίνετε αφού έχει χαθεί το
νόημα.
Χθες όπως και σε κάθε γιορτή θα βγήκαν οι Έλληνες τσολιάδες με τις κουκούλες θα έσπασαν ότι βρήκαν, θα έπαιξαν ξύλο με τα μπατσόνια όπως κάθε χρόνο δηλαδή.
Είναι και αυτοί άνθρωποι που ξεφτιλίζουν το γεγονός. Γιατί το Πολυτεχνείο δεν ζει.
Έζησε. Ο Καρατζαφέρη θα έτριβε τα χεράκια του όταν θα έπεφτε η πόρτα και οι άκρο δεξιοί θα έκλαιγαν για τον Παπαδόπουλο.
Η γιορτή του Νοέμβρη έχει ξεφτιλιστεί τώρα πια, από εμάς τους ίδιους. Και ξέρεις γιατί; Γιατί πάντα λέμε εμείς για τους άλλους και ποτέ δεν είπαμε για εμάς.
Γιατί κανείς ποτέ δεν ανέλαβε ευθύνες.

[Και σε ένας γνωστό που διαφωνούσαμε έντονα: Ξέρεις δεν βγήκαν από το Πολυτεχνείο Δαμανάκιδες όλοι, πολλά ρουθούνια μάτωσαν και μέσα και έξω.
Δολοφόνοι ήταν και οι στρατιώτες και οι μπάτσοι αλλά και αυτοί που δεν αντιδρούσαν. Και όχι φίλε ‘’μου’’ δεν ήταν καθαρά μια αριστερή επανάσταση, μη βλέπεις που οι φασίστες έτρεμαν τους αριστερούς, ήταν μια επανάσταση που ξεκίνησε από φοιτητές, μπορεί ένα μεγάλο μέρος να ήταν αριστεροί αλλά υπήρχαν και άνθρωποι που κινούνταν στο πολιτικό χώρο του κέντρου και της δεξιάς. Όσο για την μαρτυρία του καραγκιόζη του οδηγού ένα έχω να σου πω, ρώτα και τον αδερφό μου τον ψεύτη. Ας έκανε εξορία όπως έκαναν και άλλοι που αρνήθηκαν. Αν ήταν το παιδί του μέσα θα την έριχνε;]

[Σε έναν αξιόλογο άνθρωπο: Δεν χαμογέλασα γιατί δεν μου φαίνονται ιστορίες του μπαρμπαγιαννάκη αλλά ήταν ένα χαμόγελο βουβό, ειρωνικό για τις καταστάσεις που περιγράφεις, για τις εφημερίδες…Νομίζω πως δεν θα μπορούσα να γελάσω, η θεία μου άλλωστε ήταν μέσα και έφαγε πολλή ξύλο, μου έχει πει πολλά πράγματα για το κλίμα στην εποχή εκείνη]

Σας μιλάνε οι άνθρωποι που τσαλακώθηκαν πίσω απ την πόρτα.
Σας μιλάνε οι νεκροί.
Εδώ πολυτεχνείο.
Σας μιλάνε τα σώματα που έγιναν οδοφράγματα.
Εδώ πολυτεχνείο 1973.
Σας μιλάνε οι φοιτητές.
Εδώ Πολυτεχνείο 2008.
Σας μιλάνε οι προδότες, οι ληστές.
Εδώ Πολυτεχνείο του σήμερα,
κανείς δεν θυμάται, κανείς δεν αναλαμβάνει.
Εδώ Πολυτεχνείο του 73
Αδέλφια μου είμαστε άοπλοι, είμαστε νεκροί.

[Το ποίημα είναι η απάντηση-σχόλιο για την ανάρτηση της φίλης Αγγελίνας http://tpsyxh.blogspot.com/2008/11/17.html ]

Μου είχες πει...

2008-11-13T00:07:00.003+02:00

Μου είχες πει:

Να επιστρέψουν οι προδομένοι

μέσα από τα κίτρινα λιβάδια,

να στοιβαχτούν σαν πρόσφυγες

στα υπόγεια.

Σου χα πει:

Πως στους τοίχους γράφτηκαν,

συνθήματα των παραπλανημένων.

Πως μέσα μας βαθιά ανασαίνει η πίστη.

Κάποτε μου χες πει ακόμα:

Πως εκείνα τα μοβ κλειστά όνειρα,

ήταν οι μνήμες από το ποτάμι με τις καλαμιές.

Τότε που ‘μουν παιδί, χαμογέλαγα

και δεν μίλαγα τόσο.

Κι εγώ σου χα πει ακόμα:

Ότι δεν φτάνει κανείς

να κρεμαστεί ανάποδα από

τα σύρματα των στύλων.

Μα ματώνουν οι χειμωνιάτικες ακακίες

τα δάκτυλα μου.

13 Νοεμβρίου 2008

Αλόννησος

Έβγαλα τα τσιγάρα μου από την τσέπη ...

2008-11-10T00:12:00.004+02:00

Έβγαλα τα τσιγάρα μου από την τσέπη του παντελονιού. Ο τρομερός πονοκέφαλος. Κάθισα στο σβηστό τζάκι, χάζευα τις δεκάδες γόπες, την στάχτη και τα περσινά ξύλα που περίσσεψαν, τα γανωμένα τούβλα...Πάντα μα πάντα από μικρός έως τώρα χάζευα τους ξέθωρους λεκέδες, κι ήταν σαν πρόσωπα, κι άλλοτε ζώα, κι άλλοτε πράγματα ονείρων.

Άναψα το τσιγάρο με τον άσπρο αναπτήρα. Ρούφηξα την λατρεμένη μου πρώτη ρουφηξιά και ένιωθα τον καπνό να τρυπώνει ανάμεσα από τα δόντια μου κι ύστερα μέσα στα πνεμόνια μου να τραυλίζει.

Ο πονοκέφαλος μου έφερνε αναγούλα. Η ένταση από πριν, το κρασί από χθες.

Το διαλυμένο ράδιο ήταν κλιστώ. Από το βάθος της κλειστής πόρτας ακουγόταν ο ήχος από σελίδες βιβλίου.

Από το σαλόνι η ξεχασμένη τηλεόραση έδειχνε κάποια ανούσια ταινία.

Το πορτοκαλί φως του σαλονιού ήταν αναμμένο. Από την καμινάδα του τζακιού έμπαινε ο αέρας που φύσαγε απέξω.

Το στομάχι μου με πέθαινε. Κοίταζα το ρολόι μου τόσο αφηρημένα, που όταν σήκωσα τα μάτια μου να πιάσω το τσιγάρο δεν θυμόμουν ή δεν είχα προσέξει τι ώρα ήταν.

Άκουσα τον ήχο του στην είσοδο, στην βεράντα.

‘’Ανοίγω εγώ!’’

...Άνοιξα λες και ήξερα πως ήσουν. Δεν ξέρω. Ίσως χθες το τηλέφωνο, το στομάχι μου, δεν ξέρω.

Έτρεξες χωρίς να με κοιτάξεις...Έτρεξες κατευθείαν μέσα στο σπίτι.

[Κι είναι δύσκολες, χαλασμένες οι μέρες τον καιρό αυτό]

2008-11-06T00:50:00.004+02:00

Είχα φορέσει ήδη το παλτό. Έριξα τα τσιγάρα, τον αναπτήρα και το σουγιά στην τσέπη του σακακιού και τράβηξα το φερμουάρ της.
Η μικρή κούτα ήταν κλειστή και το περιεχόμενό της ασάλευτο δίπλα από το έπιπλο του σαλονιού.
Την πήρα στα χέρια μου και την ακούμπαγα στο στέρνο μου.
Κατέβηκα τις σκάλες τρέχοντας. Έφτασα στην αυλή.
Άναψες τα φώτα από το μηχανάκι. Έβαλες την κούτα στα πόδια σου.
Ανέβηκα.

Ο λιθόστρωτος δρόμος κάτω από το σπίτι μου ήταν έρημος. Ο σκύλος του γείτονα κοιμόταν. Οι λάμπες της ΔΕΗ δεν είχαν ανάψει. Είχε νυχτώσει για τα καλά.
Τέτοια ερημιά που πριν ανάψει το μηχανάκι άκουγα τα κύματα.

Ο θόρυβος της μηχανής που αγκομαχούσε να ανέβει την βαριά ανηφόρα και ύστερα η εξάτμιση έσπαγαν την σιωπή.
Δεν μιλούσαμε. Έβλεπα που κρύωναν τα χέρια της. Κοίταξα στα πεύκα, τα φώτα από το εσωτερικό των σπιτιών, τους πνιγμένους από την νύχτα χώρους. Πότε-πότε κοίταζα ολόισα μπροστά και χάζευα το φως που τρανταζόταν από τον άγριο δρόμο.

Ο αέρας που φύσαγε ήταν παγωμένος, χειμωνιάτικος τώρα πια.
Κρύωνε το πρόσωπό μου.
Ταξίδευε πίσω στον βρομερό αέρα της εξάτμισης τα δάκρυα μου.
Φτάσαμε.
Οι πράσινοι κάδοι, η σαπίλα, οι λερωμένες γάτες τα ογκώδη σκουπίδια που δεν μαζεύτηκαν ποτέ…
Σταμάτησες. Έσβησες το μηχανάκι. Κατέβηκα. Κατέβηκες.
Σου άρπαξα την κούτα. Την ακούμπησα δίπλα στον κάδο.
Έβγαλα τον σουγιά και έσκισα την ταινία που την κρατούσε κλειστή.

Έβαλα το χέρι στην τσέπη μου.
-Δεν ξέρω αν με κοίταξες τότε.- ακούμπησα το τσιγάρο στα χείλη μου και το άναψα.
Με κοίταξες θλιμμένα. Εγώ τόσο θολά καθώς ανέβαινα στο μηχανάκι.
Χωρίς την κούτα στα πόδια σου.
Κινήσαμε πάλι πίσω.
Άργησες να ανάψεις το μηχανάκι, ήταν μεγάλος ο κατήφορος.
Και δεν κοίταξα πίσω.

2008-11-02T14:04:00.002+02:00

Του ουρανού τα σύρματα

Τριμμένος ήλιος.

2008-11-01T18:56:00.002+02:00

Γίνηκε το χώμα στάχτη,

στης παλάμης το μέρισμα.

Κοντά στα δάκτυλα.

Άμμος. Μαύρη. Πηχτή.

Τριμμένος ήλιος.

Ράμφη λευκά.

Στου ισχνού ήχου,

το διάβα βράχνιασα.

Ο στερνός ήχος.

1 Νοέμβριου 2008

Αλόννησος

2008-10-29T14:38:00.004+02:00

Δεν ξέρω πως βρέθηκες εδώ. Τώρα κάτω από την καρέκλα, πλάγια αφημένο το σώμα σου, σε εκείνη την πλαστική κίτρινη σακούλα.
Και τα μάτια σου ακίνητα, δεν κλίνουν.
Πάνω σου κολλημένες μύγες, πετάνε, επιστρέφουν.
Και εκείνη η ψιλή μυρουδιά αποσύνθεσης, δεν απώθησε το βλέμμα μου.
Κοίταξα ώρα. Πείστηκα.
Δεν χρειάστηκε να βρω δύναμη για να σε πιάσω, να σε πετάξω μέχρι να σαπίσεις.
Σε έσυρα από την σακούλα μέχρι τα σκαλιά, έπεσες με την βοήθειά μου στην άλλη κίτρινη σακούλα.
Ακινητοποιήθηκα. Σε κοίταξα, είδα πως δεν ανασαίνεις. Μοναχά τα σταματημένα σου πνευμονία, από τον κοκαλιάρικο θώρα.
Είχες από ώρα πεθάνει.
Δίπλα στον παραγεμισμένο κάδο με τις σακούλες.
Η κίτρινη δική σου με το γκρι.
Πάνω σου κολλημένες μύγες, πετάνε, επιστρέφουν.

Η φωτογραφία παρμένη κάπου από το ίντερνετ.

Τα άδεια καπέλα

2008-10-28T20:48:00.001+02:00

Νο8

-Μπορώ να κλίσω τα μάτια μου;

-Γιατί; Σε λίγο δεν θα βλέπεις καν.

-Για να μπορέσω να θυμηθώ, να κλέψω χρόνο, στιγμές με κέντρο το εδώ.

-Βρέχει.

-Όχι.

-Μετακινήσου δύο βήματα.

-Δεν βλέπω.

-Άνοιξε τα μάτια τότε.

-Όχι, μην μιλάς.

-Τι είδες;

-Στιγμές.

-Μην κοιτάς πίσω.

-Όταν φεύγω…

-Να μην υπάρχει κάτι να σε κρατήσει.

...Συνεχίζετε...

λυσσασμένα άλογα.

2008-10-25T00:24:00.001+03:00

Ήταν τα μάτια χρώμα θάλασσας, στα χέρια.
Η φωνή στίγμα λύκων.
Τα ουρλιαχτά των παραφρόνων, λυσσασμένα άλογα.
Κι ο αέρας ο μάρτυρας.

24 Οκτώβρη 2008
Αλόννησος

Παιχνίδι

2008-10-20T00:08:00.004+03:00

Η απάντηση στην πρόσκληση της Αγγελίνας http://tpsyxh.blogspot.com/ .

Οι κανόνες του παιχνιδιού: Βάλε Link (σύνδεση) προς το άτομο που σε έκανε tag. Γράψε 7 αλήθειες για σένα στο blog σου, κάποιες κοινές, κάποιες περίεργες. Κάνε tag 7 άτομα στο τέλος της ανάρτησης βάζοντας τα ονόματα τους και links προς το blog τους. Ειδοποίησε τους ότι τους έχεις κάνει tag αφήνοντας σχόλιο στο blog τους. Λοιπόν:

Αν και μένω τα τελευταία 8 χρόνια σε νησί κάνω σπάνια μπάνια στην θάλασσα.
Δεν μου αρέσει το κρέας.
Δεν κάνω εύκολα ταξίδια.
Λατρεύω την ποίηση και τα βιβλία.
Μου αρέσει πολύ ο ύπνος.
Κάνω κιθάρα.
Έχω γεννηθεί για την νικοτίνη.

Ευχαριστώ την Αγγελίνα για την πρόσκληση και πετάω το μπαλάκι στους:

http://dariapavlovna.blogspot.com/
http://pkt91.blogspot.com/
http://morpheus91.blogspot.com/
http://dreamcatcher2347.blogspot.com/
http://aerynsfairyland.blogspot.com/
http://www.krokanthrwpos.blogspot.com/

ανάμεσα από τα δάση

2008-10-19T22:58:00.003+03:00

Τότε τρέχα,
τρέξε ανάμεσα από τα δάση.
Πάτα στα σάπια αυτοκίνητα
και τεντώσου ως τον ουρανό.
Πάνω από τις σκουριασμένες πολιτείες,
πάνω από τα σύννεφα.

Μην κοιτάς πίσω,
-έτσι έφυγες- μην κοιτάς.
Κράτα, λησμόνησε,
όρκισε μέσα στην παλάμη σου,
στίγματα, λάθη, στιγμές,
χλομάδα, νιότη, πιθαμή.

Κι ύστερα διαμελίσου,
στις λυκαυγές απεγνωσμένων μωρών.
Στα νερά του αίματος τα πανάρχαια.
Χαρίσετε όλα, φανερώσου για πάντα.

Γίνε λάμψη και κομμάτι της νύχτα,
Γίνε θάλασσα και αλμύρα.
Εκ του ιερού σώματος.

σε εσένα...

19 Οκτωβρίου 2008
Αλόννησος

Τα άδεια καπέλα

2008-10-19T02:56:00.001+03:00

Νο7

-Όλο και κοντεύουμε.
-Και τι; Ξέρουμε τι θα γίνει.
-Δεν είναι υποταγή!
-Τι είναι;
-Θυσία.
-Δηλαδή θύματα; Αυτό μου λες;
-Και θύτες.
-Να δουν στα σπλάχνα μας, στα σωθικά μας την πορεία.
-Αξίζει;
-Τότε τρέξε. Αν έχει τιμή και αξιοπρέπεια.
-Τιμή ο θάνατος;
-Μπορεί...
-Κι εκείνοι θα την βγάλουν καθαροί.
-Αυτοί θα πεθάνουν πριν από μας, αν ποτέ γεννήθηκαν.

...Συνεχίζετε...

της δειλίας του στερνού χρώματος.

2008-10-13T23:41:00.003+03:00

Με εικόνες από την αναπαράσταση,
της δειλίας του στερνού χρώματος.

Να μην καταπατηθούν τα όρια της ζωής.
Να ζήσουν στα κελία τους οι άνθρωποι.

Κι εμείς καμένα βεγγαλικά.

13 Οκτώβρη 2008
Αλόννησος

Οι απόντες γελωτοποιοί

2008-10-12T22:42:00.004+03:00

Γυρισμένοι οι απατηλοί

στο στερνό δρομολόγιο.

Κι άφησαν πίσω τον χρόνο,

μπροστά τους το χάος.

Αντίτιμου ζωής τους .

12 Οκτωβρίου 2008

Αλόννησος

εξαίρετο θάνατο.

2008-10-10T20:15:00.001+03:00

Έμειναν ξέμπαρκοι οι άνθρωποι,
σε χίλια πατημένα μοτίβα.

Κι εκείνη η ψυχρή ανείπωτη πείνα.
Θα τιμωρεί τους αιώνια κόλακες.

Που θα δοξάζονται ως αηδίας.
Και κανείς δεν θα τους σπλαχνιστεί.
Κανείς δεν θα τους σώσει.

Από τον εξαίρετο, αποζητημένο θάνατό τους.
Που τους ανήκει άλλωστε.

10 Οκτώβρη 2008
Αλόννησος

χάρτινα μαχαιριά.

2008-09-30T14:18:00.002+03:00

Δίχως περίβλημα τώρα πια.

Με χάρτινα μαχαιριά.

Και περίστροφο η μοναξιά.

Μπορώ να νοσταλγώ, να παραδίνομε στην μνήμη.

Σε εκείνη την πορφυρή άνοιξη.

Ω! Μπορώ πια να αφήσω το σώμα μου.

Να κινήσω για άλλου τόπους.

Δίχως περίβλημα, δίχως κουτί.

Μπορώ να διανύσω τα πτώματα των παρεχομένων.

Με γυάλινο ψαλίδι.

Να έχω τη μνήμη, να έχω τι λήθη.

Τρέφοντας μέσα μου το τίποτα.

Το άβυσσο κομμάτι του κόσμου που μου ανήκει!

Ο κύκλος.

30 Σεπτέμβρη 2008

Αλόννησος