Πέμπτη, 29 Μαΐου 2008

Κάτι σαν όνειρο...σαν παραμύθι...ΜΕΡΟΣ 1ο


Κάτι σαν όνειρο...σαν παραμύθι...

ΜΕΡΟΣ 1ο

-Στο ποιο άβυσσο κομμάτι του ουρανού-

Π> Παιδί

Α> Άντρας

---------------------------------------

Α -Καλημέρα...

Π -Ποιος είσαι εσύ?

Α -Δεν έχει σημασία...σημασία έχει ποιος είσαι εσύ...

Π -Δεν ξέρω...τι είναι εδώ?

Α -Εδώ είναι το ποιο σκοτεινό σημείο του ουρανού...

Π -Υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι εδώ?

Α -Δεν υπάρχει κανένας άνθρωπος εδώ...

Π -Πως βρέθηκα εδώ...κρυώνω...

Α -Δεν ξέρω...δεν έχει τώρα πια σημασία, σήμερα είσαι εδώ πάντως...

Π -Θα μου πεις ποιος είσαι?

Α -Όχι...δεν θυμάμαι...εδώ στο τέρμα του ουρανού δεν υπάρχουν μνήμες...

Π-Και τι υπάρχει εδώ?

Α-Τίποτα...

Π-Πως μπορείς και ζεις μέσα στο σκοτάδι, στην βασιλεία του τίποτα...

Α-Συνηθίζεις...

Π-Έχεις κανένα τσιγάρο?

Α-Πολλά ζητάς μικρέ...σου είπα εδώ δεν υπάρχει τίποτα...

Π-Τι κάνεις εδώ?

Α-Κρατάω την ουσία της νύχτας αληθινή...

Π-Είναι εύκολο...?

Α-Είναι εύκολο να πετάς...?

Π-Όχι...μα μπορείς να μάθεις...

Α-Ακριβώς αυτό...

Π-Θέλω να φύγω...

Α-Και ‘γω το θέλω...μα δεν γίνετε...

Π-Γιατί?

Α-Γιατί? Γιατί όποιος έρχεται εδώ δεν φεύγει ποτέ...

Π-Υπάρχει τρόπος...

Α-Υπάρχει...

Π-Ε...τότε γιατί δεν έχεις φύγει...?

Α-Είναι πολλή νωρίς να μάθεις...

Π-τον κοιτάει με απορία...

Α-Τι είναι αυτό που κρατάς?

Π-Ένα κόκκινο κοχύλι...όταν το βάλεις κοντά στο αυτί σου μπορείς και ακούς τον ήχο τον αστεριώ...

Α-Εδώ υπάρχει μια συνεχόμενη σιωπή...και σκοτάδι...

Π-Δεν φοβάσαι...?

Α-Στην αρχή ναι...φοβόμουν, τώρα όχι όσο τότε αλλά τώρα φοβάμαι μην χάσω την ελπίδα μου. Φοβάμαι μην πάψω να ελπίζω πως θα μπορέσω κάποια μέρα να φύγω...

-Συνεχίζετε...

( βασικά δεν ξέρω αν θα μου την δώσει κάτι θα γράψω...)

Τρίτη, 27 Μαΐου 2008




Παρασκευή, 23 Μαΐου 2008

...εφιάλτες και πραγματικότητες…



Σαν τα όνειρα.

Η δύναμη που αντλούμε

για να κάνουμε σιωπή το παρόν.

Της νεκρής σάπιας μήτρας που

προέλκει αφυδατωμένους κόσμους

και λεπρούς ανθρώπους...

Τιποτένια μοναξιά και ανθρωπιά

καταγράφετε κρυφά, στοργικά

σε εφιάλτες και πραγματικότητες...


*Πίνακας του Salvador Dali


Τρίτη, 13 Μαΐου 2008

Κυριακή, 11 Μαΐου 2008

Η ελπίδα που μας περιβάλει

Η ελπίδα που μας περιβάλει είναι σαν στεγνές βρόμικες βρύσες...
Έχει χαθεί στις μέρες μας η ανθρωπιά...ένας μοντέρνος στημένος πεσιμισμός
και μια τάση της ‘’έτσι’’ κουλτούρας...