Κυριακή, 12 Ιουλίου 2009

τα νέα σύννεφα...

Μαζεύτηκαν μαύρα σύννεφα κι η θάλασσα έγινε εκείνο το χρώμα της μελανιάς. Υπήρχε ήλιος αλλιώτικος όμως. Τα τζιτζίκια τρόμαζαν ίσως και έπαψαν.
Η καλοκαιρινή βροχή δεν ήταν μακριά.
Μάζεψα τα χαρτόκουτα από την βεράντα. Όλο το σπίτι είναι γεμάτο κουτιά. Αναδύουν εκείνη την μυρωδιά. Χωρίς λόγο την σιχαίνομαι.

Η βροχή ξεκίνησε. Αέρας. Δυνατή ψιχάλα. Ξέπλυνε τα πάντα. Το πυρωμένο έδαφος σήκωσε την ζέστη του. Εκείνη η όμορφη μυρωδιά.
Κι ο ήλιος με τα νέα σύννεφα...

3 σχόλια:

Βασού είπε...

Έχεις τους λόγους σου να τη σιχαίνεσαι..

Πορτιατης είπε...

Να μην ξεχνάς ποτέ πως "ύστερα από την καταιγίδα βγαίνει πάντα ο ήλιος!"
...αυτός που αναγεννά τις κατεστραμμένες κοιλάδες των ονείρων μας

Νεφελη είπε...

Υπέροχος. Πρώτη φορά στο χώρο σου...χαίρομαι που σε ανακαλύπτω. Είδα και μια μικρή όμορφη αφιέρωση στο Νικόλα Άσιμο. Αξιολάτρευτο...

Την καλησπέρα μου.