Κυριακή, 19 Σεπτεμβρίου 2010

βολβοί κρεμυδιών.

Κι ο δρόμος άνοιξε
κι ήρθαν και στάθηκαν του ανέμου κόκκινα φτερά στις μύτες
και στις άκρες των χειλιών μας αίμα.


Τα μάτια μου ξεράθηκαν και να πεθαίνουν
ξεκολάνε απ' τις άκρες της σάρκας
φτάνουν σφαιρικά στην εκβολή ενός βυσσινιού ποταμού.


Τόσοι θάνατοι, δεν φοβάμαι άλλον ένα.
Και φυσικά δεν μιλάω για τα μάτια.
Δεν πεθαίνουν τα μάτια;


Και τότε τα χέρια, τροχοφόρων άξονες
και μέσα στα εσωτερικά
μέσα στο στομάχι ένα περίστροφο.


Τα μάτια μου ξεράθηκαν
κέρματα, βολβοί κρεμμυδιών
και έπεσαν στα χέρια
κύλισαν στο δρόμο.

Τόσοι θάνατοι, δεν φοβάμαι άλλον ένα. Και φυσικά δεν μιλάω για τα μάτια.
Ναι και φυσικά δεν μιλώ γι αυτά.

Τόσοι θάνατοι δεν φοβάμαι άλλον έναν.


2 σχόλια:

ΑΛΙΚΗ είπε...

Τα μάτια ίσως δεν πεθαίνουν...
Πεθαίνουν όμως αυτά που κάποτε βλέπαμε μέσα τους...
Τέτοια μάτια αντίκρισα Γιώργο μου... Τέτοια μάτια με πεθαμένα τοπία...
Αυτό κρατάω και με βοηθάει:
"τόσοι θάνατοι, δεν φοβάμαι άλλον ένα"...
Τόσοι θάνατοι, πονάει κι άλλος ένας...

Γιώργος Π. είπε...

Τα μάτια δεν πεθαίνουν...

Τι να κρατήσεις, τι να αφήσεις...
Η προδοσία γράφει με δικά της γράμματα...

Πονάνε οι θάνατοι.
Ας βάλουμε το πτώμα στο ψηγείο.
Ας βάλουμε το πτώμα στο ψηγείο
μονάχο του να σαπίσει.
Να μείνει εκεί.

Μετά:

''Κι όλοι χορεύουνε μαζί και μόνοι, μαζί και μόνοι σε ένα ένχρωμο χωρό
που όλο αλλάζει και ποτέ δεν τελειώνει...''

(http://www.youtube.com/watch?v=4u_sR5c-3v8)

Η πεταλούδα, η μαύρη πεταλούδα Μπρένθις πένθος δεν γνωρίζει...

Νηπενθές του πόνου...

''Τόσοι θάνατοι, πονάει κι άλλος ένας...''