Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2009

Τα άδεια καπέλα

No.10


...Όλα ήταν σταματημένα, όλα σταματημένα από την ροή. Μέσα τους πέρναγαν ένα σωρό εικόνες. Μνήμες, αισθήματα. Γυναίκες και άντρες με μεσαιωνικές ενδυμασίες.

Άντρες και γυναίκες λιγδεροί. Χαμογελαστοί...


-Ως εδώ ήταν λοιπόν...

-Είναι ερώτηση;

-Δεν ξέρω. Μάλλον.


-Είμαστε ένοχοι. Για κάποιο έγκλημα που δεν έγινε ποτέ.

-Έγινε.


-Δεν μπορώ να πιστέψω πως τα πάντα που ζήσαμε θα σβήσουν μαζί με μας. Οι εικόνες, τα αισθήματα, οι σκέψεις, οι συνήθειες, η πίστη.

-Μας ανήκουν άλλωστε. Μαζί μας θα τα πάρουμε.

-Δεν είναι ολότελα δικά μας.

-Παίρνουμε αυτά που μας ανήκουν.


-Και οι ψυχές μας; Χάνονται κι αυτές;

-Αν δεν είναι ένα παιχνίδι του μυαλού.


(αρχίζει να βρέχει)


-Η βροχή...

-Οι εποχές.


-Ονειρευόμουν πολλές νύχτες. Γινόμουν περιστέρι και πότε γλάρος και χανόμουν στον ουρανό. Πάνω από θάλασσες.

-Ίσως να μην διαλέξαμε τον δαίμονα που θα θέλαμε.


...Κι όλα κυλάνε γρήγορα. Τα πλήθος που τσιρίζει, τα σάπια τους δόντια, ο δήμιος, ο ήχος του απαγχονισμού, το ξεκρέμασμα, η στοίβα. Έτσι κι αλλιώς είχαν σβήσει. Και τα πτώματα ήταν ακόμα εκεί....


Σκορπίστηκαν οι ψυχές τους μέσα στην ατμόσφαιρα. Και χάθηκαν κι αυτοί...




Τέλος._

3 σχόλια:

Άρτεμις είπε...

Μου θύμισε διάφανα κρίνα...
"Πες μας που πάει ο άνθρωπος τον κόσμο σαν αφήνει
πες μας που πάει ο άνεμος, που πάει η φωτιά σαν σβήνει
σκιές ονείρων είμαστε, σύννεφα που περνούμε... Βάλτε να πιούμε..."

George είπε...

Και φαντάσου δεν το έχω ακούσει καν το τραγούδι.

Άνεμος είπε...

Η ψυχές θα μείνουν, πρέπει να μείνουν... Σε κάποιο άγνωστο μέρος έστω...

Έχω χάσει τα προηγούμενα καπέλα, αλλά το νο10 είχε απο μόνο τοου πολύ νόημα. Συνέχισε έτσι φίλε μου!